Dit weekend waren we uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van een heel speciale meid: mijn nichtje. Ongeveer een jaar geleden viel haar geboortekaartje hier in de brievenbus. De tijd vliegt!
Ik heb het geboortekaartje van haar grote broer gebruikt als inspiratie voor een knuffel, dus moest ik niet lang nadenken over een cadeau. Op haar kaartje stond een schattig vogeltje. *slik* Dat teken je niet uit de losse pols. Gelukkig staat "Vera Vogel" in het Knutselbos op Wereldreis: een basis om van te vertrekken.
Er belandde enige tijd geleden een geboortekaartje in onze brievenbus.
Een kaartje met mooie ruitjes ...
Net dezelfde ruitjes als de Harlequinstof waaruit ik het eerste kleedje voor mijn dochter maakte.
Van die stof had ik nu toevallig nog enkele stukjes van over. Na een duik in de restjes kwam er ook nog een flink stuk witte badstof tevoorschijn. Dat bleef over van een ander babyproject.
Ik had zin om een beertje te maken, maar ik maakte me wat zorgen over de oogjes. Bij het beertje dat ik deze zomer met dochterlief maakte, kozen we voor kleine knoopjes. Maar baby's steken alles in hun mondje nietwaar? Je wil uiteraard niet dat een baby stikt in jouw cadeau. Vilten oogjes zijn dan weer geen vrienden van de wasmachine. *zucht*
Ik ging mijn licht opsteken bij een specialiste: in Het naaikorfje. Rita gaf raad over oogjes voor een "baby-veilige" beer en ik ging naar huis met veiligheidsoogjes. Het is niet eenvoudig om de witte dingetjes over het staafje te krijgen, maar eens het erover zit, valt het niet meer los te krijgen. En dat was de bedoeling ;-)
Voor het patroon greep ik terug naar Billie en Indy uit het Knutselbos.
De restjes ruiten vormden de contrastdelen en de ledematen. Het lichaam maakte ik van badstof. Omdat ik vilt wilde vermijden, werd de neus met de machine gezigzagd en het snoetje met de hand genaaid. Alle onderdelen zijn dus bestand tegen 60°, wat wel eens van pas kan komen bij babygerief.
Ik zag ze af en toe passeren op webshops, maar wou ze nooit apart bestellen. Verzendingskosten die hoger zijn dan de kost van 1 item ... Ik zocht en vond ze dichter bij huis op de markt: een zacht rammelend balletje en een "pieper". Het rammelaartje stopte ik in de buik en de "pieper" kwam in één van de pootjes terecht. Bij het bevestigen van de pootjes ging ik ergens in de fout, want de symmetrie is ver te zoeken. Als de beer zit, valt het niet zo op. Maar hij zal nooit een flinke stapper worden. De man des huizes doopte hem dan ook dadelijk Mankepootje. Het pootje lostornen was geen optie. Geloof me, ik heb het geprobeerd. Als je de draad niet kan zien tussen de badstof omdat je net de "juiste" kleur gebruikte, heb je meer kans om de stof te beschadigen dan om de naad los te krijgen.
Dochterlief past al een tijdje niet meer in die eerste jurk. De kleine meid krijgt er dus dadelijk de grote jurk bij. Hopelijk vindt haar mama de ruitjes nog even mooi binnen 6 jaar. Of denkt ze dan met een glimlach terug aan haar klein prutske dat zo snel groot geworden is.
Enkele weken geleden was het tijd voor babybezoek en bijhorende schattige naaisels.
Ik kreeg er immers een nichtje bij: Amber.
Toen ik haar naam hoorde begon dit door mijn hoofd te spoken:
Er lag hier nog een restje van het Bambiblauw zebrapaneel. Hoe toevallig: een restje stof met amberkleurige driehoekjes. Dat kreeg dadelijk een bestemming. Voor een babylegging waren de stukjes te klein, maar een mutsje kon er nog net uit.
Het trio van babymutsjes van Zaaberry was hier al lang gepind, maar nog nooit gemaakt bij gebrek aan babies. Tijd voor "pin it and make it"-actie! De tutorial is heel gedetailleerd en het mutsje zat dan ook snel in elkaar. Het zag er goed uit.
Toen ik de baby te zien kreeg was wel duidelijk dat ik vergeten ben hoe klein die ukkies in het begin zijn. Het zal nog een klein jaar duren eer haar hoofdje de maat van de muts bereikt heeft, maar dat weten we dan ook weer voor volgende exemplaren ;-)
Het babydekentje lag al tijdje klaar. Het werd samen met het dekentje voor het vorige babybezoek gemaakt: een schattig paneel en een streelzachte fleece achterkant. Bij het maken van het dekentje had ik duidelijk nog geen vermoeden wat haar naam zou zijn en ging ik voor genderneutraal groen.
De grote broer werd niet vergeten. Hij verhuisde een tijdje geleden van zijn babykamer naar een stoere dino-kamer. Ik plande eerst een kussentje uit een dinostofje, maar veranderde van gedacht. Een anderhalfjarige jongen wordt niet direct wild van een kussentje.
Het tweede Knutselbosboek bracht de oplossing:
Waarom zou je een kussen met dinostof maken als je ook een dino kan maken?
Het drakenpatroon (zonder vleugels) uit Knutselbos op wereldreis is ideaal. Ik gebruikte een deel van de fleece die overbleef van het babydekentje en maakte een knuffelzachte dinosaurus.
Hij staat hier in een bloemenweide (Little Vixen) omdat het fleece velletje zich niet gemakkelijk liet fotograferen. Met de donkere achtergrond was mijn fototoestel iets minder geneigd om verblindend te flitsen en moest ik enkel nog de pose zoeken waarin de zon het minst effect had. De dino verdween na de fotoshoot in cadeaupapier en werd aan de grote broer afgegeven.
Eén ding weten we nu wel zeker: van een dinoknuffel wordt deze anderhalfjarige wel wild ;-)
Hoort u ze ook bij het lezen van de titel? Die dreigende strijkers?
Gelukkig gaat het hier over het vriendelijke soort:
Zoonlief werd deze week 10 (!!!) en mocht voor zijn verjaardag een projectje uit de ellenlange to sew list pikken dat prioriteit kreeg. Hij koos tot mijn grote verbazing niet voor de Minecraft T-shirts. Hij had zijn oog laten vallen op een knuffel. Een kersverse tiener in huis ... dat betekent dat het wel eens mijn laatste kans zou kunnen zijn om een knuffel te naaien ...
Hij bladerde door het boek waaruit ik ook de dino voor zijn neefje haalde: Knutselbos op wereldreis van Inge Snuffel en Mamarina.
Eerst wilde hij een babydino/draak, maar toen keek hij verder en vond Hugo Haai en zijn maatjes. We doken in de stofjeskast en vonden de effen katoentjes om mee te werken: blauw (Bambiblauw) en grijs (Noeks).
Ik stopte zoonlief in bed, viste een paar stukjes vilt uit de voorraad snippers en ik was klaar om er aan te beginnen ... op de vooravond van zijn verjaardag.
Patroon overnemen, stof knippen: het liep van een leien dakje. Het is altijd handig als schrijfsters op het patroonblad zelf vermelden dat je geen naadwaarde meer hoeft toe te voegen. Ze zijn dan ook nog eens zo vriendelijk om alle stukken voor 1 knuffel samen te zetten en er een lijn rond te trekken: een echte verademing!
Ik begon ijverig de oogjes op het lijfdeel te stikken. Het was mooier geweest als ik het met de hand had gedaan en met een andere kleur draad, maar we hadden een deadline. Om half elf had ik één helft van de haai klaar, met alle nodige vinnen. Ik begon aan de tweede helft en het liep als een trein: oogjes, vin, buik, lijf, ... klaar.
Nu alleen nog aan elkaar stikken , keren en vullen
En dan
om elf uur ...
"%@##!!!!!!!" (censuur)
moed --> schoenen
Ik was er dus in geslaagd om ergens (tussen het gespiegeld uitknippen en het in elkaar zetten van deel 2) de stof om te draaien. Het pleit voor de kwaliteit van het katoen dat ik het verschil tussen de rechtse en de averechtse kant niet zag, niet? Ik panikeerde lichtjes toen ik op de klok keek. Het oogje lostornen was geen optie, dus er zat niks anders op dan nieuwe delen te knippen, opnieuw oogje vastnaaien, vinnetje opvullen ...
Geen onoverkomelijke taken, ware het niet dat de wijzer van de klok over middernacht schoof en ik eigenlijk wel moest werken de volgende ochtend.
De haai zag het levenslicht na middernacht, dus hij verjaart op dezelfde dag als zoonlief!
Zoonlief kreeg voor zijn verjaardag "anderhalve haai", met de belofte dat ik ook een tweede helft voor de halve haai zou knippen, kreeg hij toch zijn cadeau. Hij glunderde bij het vooruitzicht van een dubbel cadeau.
Hugo heeft hier in huis dus een maatje, net zoals in het boek.
Vandaag stuurde ik de kinderen met het fototoestel de tuin in voor een fotoshoot van de 2 haaien. Als ze zelf niet op de foto moeten, zien ze dat veel meer zitten. U krijgt dus enkele foto's van haaien die niet echt in hun gewone doen zijn ... enjoy ;-)
Het concept zat al lang op mijn pinterestbord geprikt.
Het zou gaan dienen om de kamer van dochterlief op te vrolijken.
Maar onverwachts kreeg het een heel andere bestemming...
Een klasgenootje van mijn zoon verloor zijn mama. Ook al was het verdict al een half jaar eerder gevallen, we hoopten allemaal dat zijn mama nog wat langer bij ons had kunnen blijven.
Op de school probeerden de kinderen het verlies een plaats te geven met een knutselbord. Elk kind kleurde een vlindertje en die werden rond haar foto gehangen. Vlindertjes waren immers haar lievelingsdieren.
Ik liep dagenlang te denken dat zijn mama nu alleen nog een foto was en dat je een foto niet kan knuffelen. Het idee begon te groeien om een vlinderkussen te naaien, zodat hij iets kon vasthouden als het allemaal te veel werd.
Ik moest wel een stofje vinden in mijn voorraad dat niet te meisjesachtig of te kinderachtig was en de aandacht niet van de vlindervorm zou afleiden. Zo zitten er niet veel in de doos. Zoonlief hielp me en de keuze viel op "Smoking Hot" van Poppy.
Ik werkte met een patroon* van Hip Handwerk. Omdat het kussen ook bedoeld was als herinnering aan zijn mama probeerde ik een zakje toe te voegen met een rits, zodat hij er een boodschapje voor mama of een fotootje of ... kon instoppen. Het toevoegen van het zakje verliep niet zonder problemen, want het was in mijn hoofd eenvoudiger dan bij de uitvoering. Zo knipte ik een loshangend stukje stof af aan de binnenkant dat bij het keren toch een functie bleek te hebben. Uiteindelijk kwam er zelfs wat handwerk aan te pas om het geheel toonbaar te maken.
Ik bezorgde het vlindertje aan zijn juf, zodat zij het op een gepast moment kon afgeven.
Ik hoop dat het hem enige troost kan bieden.
* Ik vond het originele patroon met werkbeschrijving niet op de website, maar een google op "DIY butterfly pillow template" levert wel enkele resultaten op.
Vandaag werd onze Uilenfamilie uitgebreid met een nieuw uilskuikentje. De Uilen hier in huis zijn allemaal "kinderen" van Mamarina en Inge Snuffel. Hun boek zorgde immers voor het patroontje waaruit ze allemaal geboren werden.
De eerste telg werd gemaakt voor mijn neefje. Op zijn geboortekaartje prijkt immers een superschattige uil. Ik besloot een poging te wagen om hem na te maken. De typische buik, ledematen en oogjes van de Uiltjes in het boek werden vervangen door een versie die beter leek op de uil van het geboortekaartje.
Ik vond de nodige stofjes bij Noeks.
De juiste Solids bij de Stem Stripes werden vakkundig voor mij geselecteerd.
Dochterlief was triest toen Neefje op de babyborrel verhuisde naar het huis van mijn zus. Er moest voor vervanging gezorgd worden. Ze vond Neefje nogal groot en wou liever een kleiner exemplaar in meisjeskleuren. Ons eerste Uilskuiken was geboren.
Toen dochterlief dit jaar in de uiltjesklas terechtkwam, nam ze Uilskuiken mee. De juf liet weten dat een klasexemplaar welkom zou zijn.
Dochterlief ging dadelijk aan de slag en koos ijverig stofjes uit. In september *ahum*.
Ze ging voor enkele exemplaren uit de collectie van Poppy:
Smoking Hot (het katoentje met bolletjes) en Petite Fleur (eerder velours).
De effen stofjes komen uit de restjesbak.
Na deadlinejurkje1 en 2 kwam het er uiteindelijk toch van om de uil in elkaar te zetten.
Net op tijd om als "traktatie" voor haar verjaardag te dienen.
Ik steel even de stijl van mANdarien (die hier oneindig veel beter in is dan ondergetekende) :
Het avontuurtje van Uilskuiken nummer 2
Eerst was ie nog een beetje verlegen.
Hij keek eens goed rond en voelde zich steeds beter in "the spotlight".
"Kom jij hier dikwijls?"
"Yes, sir, I can Boogie"
Polonaise!
Changer!
Uitgefeest ... tot morgen ;-)
Mamarina en Inge Snuffel publiceerden ondertussen al een tweede boek: Het knutselbos op wereldreis met meer exotische beestjes. Ik heb het nog niet in mijn collectie * hint hint *, maar na zo'n eerste kanjer ligt de lat heel hoog.
Soms zie je een superschattig patroontje passeren en moet je dat gewoon zelf proberen. Ik toonde de kleine vogeltjes die voorbijvlogen op mijn facebookmuur aan dochterlief : instant verliefdheid in die oogjes!
De twee sloebers hebben ook een nestje dat bij het patroon hoorde. Ze
passen er samen net in. Met zijn twee op de schommel, echt gezellig!
De
schattige hartjesstof voor het nestje kocht ik bij Stoffen Van Leuven. Van de zelfkant bleef echter niet veel over. Het enige dat ik nog kon lezen is "Bernatex".
Ik deed een poging om de kinderen bij het creatieve proces te betrekken. Alle patroondelen voor het vogeltje stonden op 1 A4-blad. Geen onoverkomelijke taak dus om hen zelf te laten knippen. En als je dat zelf al niet moet doen, is dat toch mooi meegenomen, nietwaar?
De restjeszak werd uitgekieperd op tafel en ze mochten stofjes kiezen. De enige voorwaarden: "groot genoeg voor de patroontjes" en "niet rekken of pluizen".
Er waren enkele "neen! ik heb al die gekozen"-incidenten, maar gelukkig zitten er wel meer stukjes van dezelfde stof in die zak. Ze vonden allebei hun goesting. Het oorspronkelijk plan was om hen zelf ook te laten stikken, maar toen ik de beschrijving en de vorm van de stukjes zag ... Dat bewaren we voor een volgende keer.
Ik had het vooral moeilijk met het puntje van het hoofdje, waar de 4 stukjes in 1 punt moesten samenkomen. Tot op de millimeter nauwkeurig werken: niet mijn sterkste kant. Maar het lijkt er op.
Ik heb de vleugeltjes een beetje anders aangepakt. De werkbeschrijving laat je helemaal rond stikken en dan een
gleufje knippen in de achterkant van de vleugel om het geheel door te
keren. Ik zag het niet zitten. Ik zag in gedachten al heel de vleugel
openscheuren terwijl ik probeerde om het binnestebuiten te keren. Ik
ging voor een "veiliger" keergat in de naad.
stofjes:Granny Tiles & Puzzled Milly (Soft Cactus)
Stem Stripe Grass (Birch) en wat effen restjes
De eerste poging doopte ik Piep:
De stofjes werden door dochterlief gekozen. De "gewone zwarte oogjes" vond ze maar niks, dus we doken in de minipareltjes. Ik kocht een paar jaar geleden in Boekenvoordeel enkele doosjes van het spul. Naast pareltjes zitten er ook bloemetjes en "sneeuwvlokjes" in. Die zouden dienen om de oogjes wat groter te maken.
Achteraf gezien hadden we beter een meer opvallende kleur gebruikt.
stofjes: Stem Stripe Grass (Birch) en restje groen. Noeks verkoopt deze, samen met Solids in bijpassende kleurtjes
Voor de tweede poging (a.k.a. Twiet) heeft zoonlief de stofjes gekozen. Ik deed een poging om het neusje nauwkeuriger aan te pakken.
Ik gebruikte mijn "toverstift" voor de eerste keer en tadaa: Twiet zit met een acuut geval van "paarse bolitis".
"Toverstift" noemde de juf van de naailes het. Het zou moeten verdwijnen bij blootstelling aan lucht. De moleculen hier in huis vallen blijkbaar niet onder de noemer "lucht". Want na 2 dagen staat die paarse bol er nog. We weten nu waarom ze zeggen dat je dat op een onopvallende plaats moet proberen.
Piep en Twiet hebben de voortuin samen verkend. Dat leverde mij menig verwonderde blik op van filerijdende automobilisten, maar ik wou een mooie foto. En ik vind dat nu voor 1 keer echt wel gelukt.
Ik hoor jullie al tot hier denken: waar blijft dat gratis patroon???
Het patroontje van Sharon Holland heb ik gratis gedownload op Craftsy. Voor wie Craftsy nog niet kent: Het is een website met heel veel patronen. De meerderheid kan je kopen, maar er zijn ook gratis exemplaren te vinden. (Dit patroontje was blijkbaar slechts tijdelijk beschikbaar. Je kan het gelukkig wel nog vinden bij Sharon Holland zelf.)
Craftsy stopt trouwens niet bij patronen. Er zijn online lessen te volgen. (weer sommige gratis, de meeste betalend) Het gaat ook niet alleen over naaien. Allerhande hobbies komen aan bod. Van koken tot houtbewerken. Ga er dus zeker eens een kijkje nemen.
En wat kost al dat lekkers? Wat spam, verder niks. Je registeert gratis met je e-mail of je facebookaccount. Je krijgt wel elke week een aantal mails om hun online lessen te promoten.
Maar als dat je stoort, kan je daar wel een mouw aanpassen met je spamfilters.
Deze Craftsy-patroontjes sloeg ik al op om eens te proberen (allebei gratis trouwens):
