Een sprankelend cadeauzakje

Tijdens de krokusvakantie vulde ik een formulier in voor twee patroontesten. Eentje van een ontwerpster waar ik nog niet eerder werd toegelaten en ook eentje die toevallig op mijn tijdlijn zag passeren van een ontwerpster die ik nauwelijks ken. Ik verwachtte eigenlijk van geen van beide een positief antwoord en dacht er niet verder over na. 

En toen was het woensdag en zaten er ineens 2 uitnodigingen in mijn e-mail ... oeps. Het werd druk. Het eerste resultaat zien jullie vandaag, voor het andere is het nog enkele dagen wachten ;-)

Lauren van Sew By Pattern Pieces lanceert de #11600 Jenny Tote Bag als eerbetoon aan haar moeder. Zij overleed vorig jaar aan pancreaskanker. De helft van de opbrengst van het patroon wordt doorgestort naar de stichting Pancare, die in Australië kankeronderzoek financiert.

Het patroon is beschikbaar in 4 verschillende maten (S t/m XL) : van een cadeauzakje over een boodschappentas tot een heuse strandtas.

Om netjes op te brengen als een rolletje zijn 3 verschillende sluitingen voorzien: een kort riempje met drukknoop, een elastiek of lintjes.

Voor de kleinste modellen heb je de keuze tussen 2 lengtes in hengsels: kort voor cadeau- of kinderzakje en lang voor een schouderriem bij volwassenen.

Ik koos voor het kleinste formaat, met het idee om enkele kinderprintjes (die mijn tieners niet meer zo geweldig vinden) te verwerken. Cadeauverpakking voor de verjaardag van mijn nichtje misschien?

De keuze viel op kleine elfjes (Michael Miller) met een vleugje paars (Robert Kaufman) als beleg. Ik kocht beide stoffen enkele jaren geleden bij Stoffen Van Leuven. Ze zijn ondertussen lang uitverkocht.

Bij de elfjes zijn kleine glitters in de stof verwerkt. Ik ging verder op dat thema en stikte de hengsels door met zilver metallic draad.
OK lichtjes over the top, maar het was leuk om te proberen.

Zie dat eens blinken ...

Als je van mooie afwerking houdt, kan je je eens helemaal uitleven:
mooie Engelse naden, een gestikte bodem en een beleg aan de hengsels.

 

Cadeautjes en restjesverwerking

Eindejaarscadeautjes ...

Ze zijn al eens van het papieren soort: cadeaubonnetje, centjes of een briefje. Je wil dat dan in een leuke verpakking afgeven. Van de Secret Santa op het werk tot de familiecadeautjes ... ik kon er wel een paar gebruiken. 

De volgende stap is een patroontje kiezen. 

Ik bladerde nog eens door mijn boeken en daar was ze: Tilly. Waarom heb ik dat patroon nog nooit gebruikt? Geen idee! Maar er is een eerste keer voor alles. #gutapatternchallenge 

"Magische draken"pyjama volgens bekend recept

  

Het winnende team in de categorie meisjesslaapgerief is hier sinds vorig jaar veranderd:
Weg met het slaapkleedje! Hello, pyjama!

Ik maakte toen de muizenpyjama: een combinatie van Wolf (Zonen 09) en Nore (Compagnie M). De hoog-laagzoom van de Nore geeft een echte meisjestoets aan de pyjama.

Ik vond eigenlijk dat de broek van de pyjama veel te ruim zat en wou de maat wat aanpassen, maar daar was de kleine dame het niet mee eens.

"Dat zit zo lekker gemakkelijk!" Klant is koning, dus maakte ik weer een te grote pyjama. Ze zal hem zeker nog een tijdje kunnen dragen!

4 tips voor rimpelrokjes

Rimpelrokjes: het zijn eenvoudige projectjes: geen ritsen, geen knopen, geen gedoe.
Ik maakte een hele reeks met een tailleband toen ik nog geen jaar naaide. Als ik het toen kon, kan iedereen het. Dochterlief vindt ze nog steeds geweldig. Gewoon in de nieuwe rok stappen en vertrekken.
Het exemplaar hierboven maakte ik met glitterelastiek voor mijn blogpost voor SewingPortfolios. Ik beloofde toen wat tips te bundelen ... Jullie hebben er wel lang op moeten wachten, maar hier zijn ze dan: mijn 4 tips.

Cat's Cradle winnaar en meer giveaways

Dames en heren: we hebben een winnaar!
Kijk op de  Sewing Portfolios facebookpagina om te zien wie de 13 yards Cat's Cradle gewonnen heeft.

Heb je niet gewonnen?
Er hangen meer kansen om Michael Miller stof te winnen rond op het net:

Aan deze 3 kan je nu nog deelnemen:

Cat's Cradle (met give away)

SewingPortfolios.com gaf me de kans op met prachtige stof uit de Cat's Cradle serie van Michael Miller te werken. De hele collectie is besprenkeld met gouden metallic details. Ze zijn wat moeilijk in beeld te brengen voor een fotograaf als ik, maar hier en daar lukte het.

Zie je die sterretjes al schitteren in de ogen van kleine prinsesjes?

Als Team Member kregen we volledige creatieve vrijheid om een project met deze stoffen te maken. De enige echte limiet op mijn creatieviteit is de smaak van mijn dochter. De 2 stalen van Starbrite vielen dadelijk in de smaak. Met gouden sterren kan er al niet veel mis gaan. Maar de Love Lines hadden de verkeerde tinten blauw.

Die mocht ik dus helemaal voor mezelf houden: JOEPIE!

Ik koos ervoor om met gratis patronen te werken. Als je de giveaway wint (onderaan de tekst te vinden), kan je dus helemaal gratis projecten maken!

Wat kan SewingPortfolios.com doen voor jou?

SewingPortfolios.com is een GRATIS website.

Als lid kan je een portfolio maken van jouw creaties.
Je zet jouw naaisels in albums en je kan ze doorbladeren zoveel je wil.

Business Members kunnen jou vinden en samenwerkingen aanbieden. Je krijgt op die manier de kans om patronen te testen, stof te promoten, voor een blog of magazine te schrijven enz...

Als je liever niet wil dat ze jou kunnen vinden, kan je instellen om het portfolio privé te houden en dan ben jij de enige die het ziet. Je vindt meer informatie over het opstarten van een gratis account in het tabblad bovenaan de blog.

Knuffelige ijsbeer

Er belandde enige tijd geleden een geboortekaartje in onze brievenbus.

Een kaartje met mooie ruitjes ...

Net dezelfde ruitjes als de Harlequinstof waaruit ik het eerste kleedje voor mijn dochter maakte. 

Van die stof had ik nu toevallig nog enkele stukjes van over. Na een duik in de restjes kwam er ook nog een flink stuk witte badstof tevoorschijn. Dat bleef over van een ander babyproject. 

Ik had zin om een beertje te maken, maar ik maakte me wat zorgen over de oogjes. Bij het beertje dat ik deze zomer met dochterlief maakte, kozen we voor kleine knoopjes. Maar baby's steken alles in hun mondje nietwaar? Je wil uiteraard niet dat een baby stikt in jouw cadeau. Vilten oogjes zijn dan weer geen vrienden van de wasmachine. *zucht*

Ik ging mijn licht opsteken bij een specialiste: in Het naaikorfje. Rita gaf raad over oogjes voor een "baby-veilige" beer en ik ging naar huis met veiligheidsoogjes. Het is niet eenvoudig om de witte dingetjes over het staafje te krijgen, maar eens het erover zit, valt het niet meer los te krijgen. En dat was de bedoeling ;-)

Voor het patroon greep ik terug naar Billie en Indy uit het Knutselbos. 

De restjes ruiten vormden de contrastdelen en de ledematen. Het lichaam maakte ik van badstof. Omdat ik vilt wilde vermijden, werd de neus met de machine gezigzagd en het snoetje met de hand genaaid. Alle onderdelen zijn dus bestand tegen 60°, wat wel eens van pas kan komen bij babygerief.

Ik zag ze af en toe passeren op webshops, maar wou ze nooit apart bestellen. Verzendingskosten die hoger zijn dan de kost van 1 item ... Ik zocht en vond ze dichter bij huis op de markt: een zacht rammelend balletje en een "pieper". Het rammelaartje stopte ik in de buik en de "pieper" kwam in één van de pootjes terecht. Bij het bevestigen van de pootjes ging ik ergens in de fout, want de symmetrie is ver te zoeken. Als de beer zit, valt het niet zo op. Maar hij zal nooit een flinke stapper worden. De man des huizes doopte hem dan ook dadelijk Mankepootje. Het pootje lostornen was geen optie. Geloof me, ik heb het geprobeerd.  Als je de draad niet kan zien tussen de badstof omdat je net de "juiste" kleur gebruikte, heb je meer kans om de stof te beschadigen dan om de naad los te krijgen. 

Dochterlief past al een tijdje niet meer in die eerste jurk.  De kleine meid krijgt er dus dadelijk de grote jurk bij. Hopelijk vindt haar mama de ruitjes nog even mooi binnen 6 jaar. Of denkt ze dan met een glimlach terug aan  haar klein prutske dat zo snel groot geworden is.

Geknipt voor Amber

Op de babyborrel van mijn nichtje kon het ik eindelijk afgeven: mijn eerste Zo Geknipt jasje. 

Ik moet zo wat de enige in blogland zijn die het nog nooit gemaakt had. Er waren dus voorbeelden bij de vleet.

Dochterlief koos de stof op het stoffencircus in Wieze: Hedgehog Heaven (Micheal Miller). Het voorraadje was NET groot genoeg voor het jasje en haar egeltjesrok. Ik heb extra goed gepuzzeld om het er uit te krijgen. 

De witte nicky velours en de rode paspel haalden we bij Stoffen Van Leuven. In het oorspronkelijke plan gingen we voor rode tricot met witte paspel, maar de tricot kromp wat meer dan voorzien in de voorwas. Er was niet genoeg over *snik*.

De uitleg in het boek is heel duidelijk. Fotootjes bij de moeilijkere stapjes en iedereen kan het!

Het bevestigen van de paspel was spannend, maar het lukte. Het keren door het kleine gat in de mouwen was niet voor gevoelige oortjes, maar lukte eveneens. Naarmate de jas vorderde zonder grote problemen, zat de schrik er wel in om het in de laatste fasen alsnog te verknoeien. Het doorstikken net naast de paspel en het bevestigen van de kamsnaps gebeurde dus met een bang hartje. Ik was echt opgelucht toen de derde kamsnap erin zat en werkte. Done!

Met de restjes maakte ik nog snel (de dag dat het moest afgegeven worden) een speenkoord volgens het recept dat ik hier al gebruikte. Geen tijd meer voor een fotootje.

We recycleerden de cadeauverpakking van een koekjesfabrikant et voila; cadeautje klaar :-)

Waar vind je het patroon?

Ik heb het boek tweedehands gekocht, speciaal voor het jasje. Het boek is namelijk niet meer te bestellen in de boekhandel. In het boek staat er één maat: de 68/74. Blijkbaar was er toch heel wat vraag naar andere maten, want het patroon werd apart beschikbaar van maat 48 to 86 en met extra opties. Dus als je het boek niet kan vinden, niet getreurd: schaf One To Hug aan op de website Mind The Whale. (Ik kan dat niet lezen zonder Hyacint Bouquet te horen zeggen Mind the Pedestrian, maar dat zal wel aan mij liggen)
Er staan trouwens nog wat populaire patronen op die website: Mix 'n' Match boekentassen, Just Knot It, Miss Madeline, nog zoveel moois om te maken ... Voor inspiratie kan je het bord van Mind the Whale op pinterest volgen.

Zowel het speenkoord als het jasje zijn te vinden op mijn pinterest babybord, dus dit telt wel als een Pin It & Make It. Nummer 7 in de 9e maand. Ik zal dringend een tandje moeten bijsteken ;-)

Zonnehoedje (Pin it & Make it nr 6)

Vorige week gingen we naar Pairi Daiza en kwam het zonnehoedje van mijn neefje "per ongeluk" terecht bij de nijlpaarden. Die beesten kunnen er niet veel mee aanvangen, maar weg is weg. Er was een vervangexemplaar nodig en het ventje verjaart volgende week, dus de oplossing lag voor de hand.

Ik had 2 patronen gepind die konden dienen: de superdeluxe uitvoering van leven met Liv en de basic maar toch omkeerbare versie van By Miekk. Toen ik de stoffen gekozen had, leek de basic versie toch iets beter. Het hoedje met 6 naden zou niet mooi uitkomen met de nogal grote print.

ByMiekK is herdoopt tot Sew Natural, een uitgebreide webwinkel met biologische stoffen, maar de tutorials en gratis patroontjes verhuisden mee. De tutorials van Marieke zijn echt top:

de instructies zijn heel duidelijk en geruststellend, de begeleidende foto's zijn scherp en to the point. Iedereen kan het volgen!

Ik besloot uiteraard om toch even tegendraads te doen en een stap weg te laten. Het is de bedoeling om de rand van het hoedje met  4 evenwijdige lijnen door te stikken. Om de felgekleurde dino's niet te veel te doorstrepen, stikte ik alleen net naast de rand door.

De dino's heten DINO-MITES (Micheal Miller). Er wonen soortgelijke groene exemplaren op het behang in de kamer van mijn neefje. Ik ben er redelijk gerust in dat hij de stof mooi vindt. Maar om toch zeker te spelen, werd de binnenkant met een brandweerwagenstofje gemaakt. Ik kocht het ook een hele tijd geleden bij Stoffen Van Leuven, maar er staat geen naam op.

Van de DINO-MITES had ik mijn zus al een tijdje een kussentje belooft voor de dino-kamer, dus dat ging ook in de verjaardagszak. Hij vond het geweldig om de spulletjes er uit te halen :-)

Een rok met lieve stekeltjes

De vakantie begint en dan is er eindelijk weer tijd ...
om de bestellingen van dochterlief af te werken. 

In de JUISTE volgorde.
Neen, niet eerst de nieuwe patroontjes die mama wil uitproberen! 

"Eerst mijn egeltjesrokje, mama."
"Alstublie-ieft?"
puppy-oogjes

De schattige egeltjes komen uit de collectie van Micheal Miller: Hedgehog Heaven. Dochterlief koos ze uit op het stoffencircus bij Pieke Wieke (voor een heel ander project waar u nog wat weken mag op wachten, maar ze vertelde daar heel duidelijk bij dat ik nog wat extra moest kopen voor haar rokje).

Ze wist ook heel goed welk model ze wou: "kikkerrokje". Dat wil dus zeggen een klokrokje met tailleband à la Mme Zsazsa, maar dan zonder rits. Het rokje met kikkers werd een dikke 2 jaar gedragen d.w.z. tot ze er zich echt niet meer in kon wringen. Het model is dus een winner!

De matentabel van Allemaal Rokjes werd erbij gehaald voor het overtekenen van het juiste patroon. "Taille", "heup" en "lengte" wezen me echter alle richtingen uit. Aangezien er geen rits aan te pas mocht komen, was haar heupomtrek een voor de hand liggende maat om te volgen. Alleen zat die heupomtrek tussen maten in. Uiteindelijk gebruikte ik de 8 jaar, maar dan met een nieuwe beleglijn, ongeveer 3,5 cm boven het origineel. De lengte werd aangepast aan de instructies van dochterlief. "tot HIER"

Voor- en achterpand werden 's avonds aan elkaar gezet. Biaislint kwam er bij, de tailleband werd geknipt en verstevigd (met H180) om de stof tegen het schuren van de elastiek te beschermen. Vóór het vervolg wilde ik toch nog even checken of ik de maat wel juist had, dus moest ik wachten tot de schone slaapster wakker werd.

We zouden naar Planckendael gaan de volgende dag, maar 's ochtends besliste dochterlief dat ze wel in haar pyjamabroek kon wachten tot het rokje klaar was. Ze is niet altijd even subtiel, maar ze had gelijk: ze wachtte immers al meer dan 2 maand op het rokje.
Dus vertrokken we iets later naar Planckendael voor de eerste en hopelijk niet enige zon deze vakantie.

Nathalie vs unfinished projects: 2-0

Tijdens het naaicafé in november werkte ik eindelijk eens enkele dingen verder af. Ik begon aan beide stukken nog tijdens de zomer *ahum*. Shame on me. En dan duurde het nog een maand eer de stukken gefotografeerd geraakten en het blogje geschreven werd.

Het eerste op de to-do-list was een Hanami (StraightGrain). Ik won het patroon vorig jaar in een give away bij As it Seams. Samen met 2 andere gelukzakken werd ik uit de pot van 869 deelnemers geloot. Je kan dus ook echt winnen als de kans klein is. Meer nog ik kwam er bij een give-away op een andere blog een hele tijd later opnieuw uit als winnaar van een Straightgrain patroon ;-)

Voor deze eerste test-Hanami gebruikte ik Floating Blossoms uit de Quiet Time reeks (Tamara Kate voor Michael Miller). Ik kocht het in de groene en roze versie bij de uitverkoop van een webshop.

Ik wou per se de tulpenmouwtjes eens proberen en dochterlief wilde gefronste mouwen. Ik knipte de combinatie van de 2. Het resultaat is wel leuk, maar het had er denk ik beter uitgezien in een (effen) contraststofje. Ik denk dat de volgende Hanami's of frons of tulpmouwtjes zullen hebben, maar niet de 2 effecten samen. Het aantal "niet te drukke, effen" stoffen in mijn voorraad is immers heel beperkt.

Het was de eerste keer dat ik de rits van een jurk liet stoppen op de taille. Bij alle eerder gemaakte kleedjes liet ik ze doorlopen in het rokdeel. Ik probeerde wat rekening te houden met de gewoonte van mijn dochter om in een kleedje te stappen in plaats van het over haar hoofd te trekken. Ik heb het lijfje dus iets te breed gelaten.

Bij het aanstikken van de fronsrok was ik echt niet precies genoeg. De stiklijn loopt niet bepaald mooi rechtdoor. Ik nam me dus voor om het weer los te maken en daarna te zomen. En in die fase heeft het maanden aan de kapstok gehangen.

Tot het bewuste naaicafé. Ik vond eigenlijk dat het niet meer zo hard opviel, die enigszins zwalpende lijn. Dus ik heb het gewoon gezoomd en de dochter is er blij mee. De print straalt alleen iets te veel lente uit voor de tijd van het jaar...

   

Wat wel meer bij het seizoen past: het tweede Frozenrokje.
Het eerste zagen jullie eerder al passeren met een matchend Tshirt van H&M. Het tweede exemplaar ging al meerder keren mee naar de naailes als reserveprojectje, maar meestal had ik de tijd niet om er echt aan verder te werken. 

Het recept is nochtans eenvoudig: 2 rechthoeken, 1 elastiek en fronsen maar!

Op een klein uurtje zat het helemaal in elkaar.

Blije dochter :-)

The road so far: op weg naar het Lentefeestkleed

Toen ik de eerste draagbare dingen begon te produceren, stak het idee voor de kop op. Ik wou heel graag het lentefeestkleedje van mijn dochter zelf maken. Maar er waren heel wat hindernissen: Ik had nog nooit een jurkje gemaakt en (nog belangrijker) ik wist niet wat mijn dochter daarvan vond. De eerste pogingen tot kleedje werden hier namelijk niet op gejuich onthaald. 

Maar het is gelukt!
Ik laat jullie hier zien wat er aan vooraf ging...

Mijn aller-allereerste pogingen zijn ongedocumenteerd gebleven. Ik probeerde (fan van Mme Zsazsa zijnde na het eerste geslaagde rokje) een jurk op basis van het zsazsazilet. Ik probeerde het kleinste maatje in een oefenstofje. Ik had geen flauw idee wat ik aan het doen was en zette de rits er in zoals ik bij een portemonneetje deed. Euhm en dan kan je niet meer verder.

Het ding is nooit afgewerkt en werd zelfs verknipt voor andere testjes.

De tweede poging was iets meer georganiseerd, maar liep eigenlijk ook op niks uit: Ik vond tussen de stofjes van mijn mama een patroon voor een kleedje dat op een lap stof gedrukt stond. Mijn moeder vertelde me dat ze het ooit ergens had bijgekregen maar dat ik er toen al te groot voor was.
Ik probeerde de Engelse uitleg te volgen en nam het zelfs mee naar de naailes om de hulp van de juf in te roepen bij het vertalen, maar er zat te veel in dat ik niet snapte. Had ik het toen maar niet geprobeerd. Nu zou het een prachtig retrojurkje worden, maar ik heb er toen spijtig genoeg te veel stukken afgeknipt en de rest in de vuilbak gekeild.

De eerste poging die iets draagbaars opleverde, was het A-lijnjurkje uit het Grote Singer Naaiboek. Ik gebruikte een Michael Miller stofje dat IK mooi vond (vergissing nr.1: stof zelf gekozen). Er zijn maar 4 patroondelen inclusief de 2 belegjes in dit A-lijntje, wat kan er mis gaan? 

Dochterlief kreeg zowaar een crisis tijdens een eerste poging tot passen. Ik had de schoudernaden in elkaar gezet en hing het kleedje zonder de zijnaden te sluiten over haar hoofd. Ze zei dat het op een schort leek en dat ze het nooit zou aandoen. Ik werkte het toch koppig verder af.

Het afgewerkte jurkje gaapte aan de voorkant (Dit probleem wordt in facebooknaaigroepen wel meer gemeld: als je het patroon wil gebruiken. Meet goed op voorhand) Het werd opgelost met een stolpplooitje. Wel spijtig dat er een flamingo voor onthoofd werd. 

Dochterlief weigerde echter halsstarrig om het te dragen. Vergissing nr.2 was niet kijken in de kleerkast van dochterlief: daar hangt geen enkel A-lijnjurkje in. Ze vindt dat namelijk niet mooi. Uiteindelijk heb ik het verkocht aan een kindje dat het wel mooi vond. Ik raakte enigszins -ahum- gedemotiveerd. Het heeft lang geduurd eer ik een volgende poging ondernam.

Ik heb de uitleg in Stof Voor Durf Het Zelvers wel 10 keer bestudeerd vóór ik aan de basisjurk durfde te beginnen. Ik dubbelcheckte de kleerkast van dochterlief: een eenvoudig bovenstukje met een rimpelrok eraan zou ze wel willen dragen.

Ik gebruikte muntgroene Harlequinstof (Michael Miller) die ik won in een give-away bij An van StraightGrain. Dan hadden we in elk geval geen zotte kosten gedaan als het weer mislukte.

Ik had ondertussen een blinde rits leren plaatsen in de naailes (belangrijk detail). De uitleg en vooral de foto's deden het deze keer WEL lukken, inclusief de blinde rits en doorlopende ruitjes. 

Voor het tweede exemplaar verkortte ik het bovenstuk met 2 cm en verlengde de rok voor een feestelijker resultaat.

Voor het prinsessengehalte werkte ik met glanzende satijnvoering en een gehaakt boordje aan de voering.  Ik kocht ze allebei op het stoffencircus in Wieze. De Night Fairies van Michael Miller deden de rest.

De "kerstfeestjurk" was af.
De glittersterren in de stof werd aangevuld met glitterbroekkousen en een glitterende zilveren gilet. Voor een 6-jarige meid bestaat er niet zoiets als "te veel glitter" ;-)






Rond Nieuwjaar werd SVDHZ2 toegevoegd aan mijn collectie naaiboeken. Ik maakte een Anna-Jo-Vienne als eerste poging. Maar een gewone ronde uitsnijding op de rug was natuurlijk te gemakkelijk. Ik probeerde een (te klein) hartje. Het lukte al bij al nog redelijk.
Het kleine hartje zorgt er echter voor dat het stuk van het kleedje dat open kan te beperkt blijft. Dochterlief past in het kleedje, maar het is niet evident om haar erin te krijgen. Over de rok ben ik niet echt tevreden. Ik nam het principe van de Vienne-rok, maar ik had niet genoeg stof voor plooitjes zo breed als in de handleiding. Ik maakte ze wat smaller.
Combineer dat met een rok die (op verzoek van de draagster) eigenlijk te lang is en het resultaat is bedenkelijk. Dochterlief draagt de jurk echter graag en ik had iets geproduceerd waaraan ik zelf dingen veranderd had. Dus noemen we het een "geslaagd" project.

Klaar voor de laatste test, want er waren niet veel dagen meer over.
De Vienne-rok werd vervangen door een feestelijk zwierend cirkelrokje. Het hartje zag er niet goed genoeg uit voor een lentefeestkleedje dus we maakten een jurk met een andere achterkant: Max. Ik voegde kapmouwtjes toe zoals Griet het uitlegde op haar blog.

Ik begon op het naaicafé aan het bovenstukje. Ik had het lumineuze idee om geen rits te steken. Ze zou er haar hoofd ook wel zo doorkrijgen, niet? Haar hoofd wel, maar de schouders niet (blunders om uit te leren nietwaar). Mijn goede vriend, het lostornmesje, werd bovengehaald en kwam toch een rits in. De mooie cirkel werd dan ook maar doorgesneden om de rits te laten doorlopen. De zoom werd afgewerkt met een glanzende biaislintje. Achteraf gezien had ik dat nog ergens anders ook moeten laten terugkomen, maar het was een testjurk ... een dikwijls gedragen testjurk.

De stof voor het echte kleed (Shimmering Reflection uit de Brambleberry Ridgereeks van Michael Miller) lag hier al een tijdje te blinken. Met al dat goud mag je dat wel letterlijk nemen.

Ik paste bijna hetzelfde recept toe als bij de testjurk. Ik maakte de halslijn 1 centimetertje dieper. De voering (een effen muntgroen katoentje) werd afgewerkt met een biaislintje om het geheel wat meer open te laten staan.

Om de jurk nog meer body te geven, fabriceerde ik zelfs een onderrok van tule volgens dit recept. Ik liet de biaslintjes aan ELKE laag weg omdat ik geen tijd en nog minder zin had om 12m biais vast te naaien. De onderrok staat daardoor niet zo ver open als ik gehoopt had, maar het had toch een beetje effect. (Op de foto aan het begin van het bericht heeft ze de onderrok nog niet aan.)

Op de grote dag liep ze in haar gouden jurk te stralen:
missie volbracht!

The road so far: tassen en kabassen

 

Toen ik mijn foto's bladerde, kwam ik eigenlijk best veel tassen en aanverwanten tegen. En dat terwijl ik mezelf echt niet als een tassenmadam beschouw. Ik heb bijvoorbeeld 1 deftige "sjakosj" in huis en 1 die eigenlijk versleten is maar ik toch nog dikwijls uithaal en THAT'S IT. (ok eigenlijk is er ook nog de clutch die Sheena voor mij maakte, maar dat is geen echte sjakosj)

Als je een flauwte voelt opkomen bij het lezen van de paragraaf: even diep in- en uitademen en bedenken dat jouw tassen niet magisch verdwenen zijn.

Het tasje hierboven is één van mijn lievelingsexemplaren. Alleen woont het hier niet meer, want het was een verjaardagscadeau voor een vriendinnetje van dochterlief. De constructie begon op de eerste editie van het naaicafé. Ik gebruikte Finch, het gratis patroon van Fynn (inderdaad: schrijfster van Mijn tas). Ik vond het resultaat zo geslaagd dat ik eigenlijk geen zin had om het af te geven.

Uiteraard was het geliefde Finchke niet mijn eerste poging tot tas. Het tasjes naaien begon tijdens de CVO-les: die je hier kan bekijken. 3 exemplaren in 1 jaar en ze worden nog gebruikt ook!

Van het lunchtasje werd thuis nog een grotere jongensversie gemaakt. Zoonlief voelde zich namelijk verwaarloosd. Hij begreep niet dat een broek mij meer afschrikt dan rokjes. De zak staat vol met auto's, maar dient meestal om zijn Beyblades mee te sleuren. Nu de Beybladegekte wat is overgewaaid en ligt de zak meer op zijn kamer dan hij eruit komt.

Ik ging ook aan de slag met het boek van Griet. Een zelfgemaakt cadeautje voor een verjaardagsfeestje: het leek wel leuk. Er rolden enkele exemplaren van de rugzak (a.k.a. project nummer 10 uit het boek) van onder de naaimachine, telkens in kleinere versie dan in het boek omdat ze eerder als cadeauverpakking bedoeld waren. Ik gebruikte de handleiding van Lies en Griet om de eerste keer in mijn leven paspel te hanteren.

Ik ging zelf even helemaal oldschool voor het maken van de sleutelhangers en naaide de vilten lettertjes "netjes" met festonsteekjes aan elkaar.

Ik wou leren om een rits te gebruiken en tegelijk niet te veel stof om zeep helpen. De oplossing: portemonneetjes uit restjes. Ik vond een handleiding in het het Grote Singer Naaiboek. Deze zelfgemaakte cadeauverpakking deed hier dikwijls dienst. De rits veranderde al eens van positie. Soms deed ik zelfs eens heel zot en probeerde vliesofix uit om letters te appliceren. Ik had nog niet van flockfolie gehoord (shame on me).

eerste pogingen

Maar mijn grootste prestatie tot nu toe: zelf getekende rugzakken.

Voor de zwemlessen in het eerste leerjaar gebruikte zoonlief een standaard jongenszwemzakje uit de winkel. Hij raakte verward in de touwtjes, de touwtjes lieten los ... Laten we het beleefd houden: het was geen goede aankoop. Erger kon het niet worden, dus ik probeerde zelf iets steviger te maken.

Ik zocht wat rond op het net en kwam op Dana's tutorial terecht van "the Hobo Sack". Die werd in mijn hoofd gecombineerd met de lunchtasjes. Ik paste de afmetingen aan en zag het mogelijk lukken. Dan moest ik er alleen nog riemen bij denken. Het klinkt nu snel, maar ik ben 2 dagen bezig geweest met het uitpuzzelen van het patroon. Ik gebruikte voor de buitenkant katoen (Timeless Treasures) met vlieseline en voor de binnenkant een waterafstotende stof voor regenjasjes. Het was immer de bedoeling om de rugzak te gebruiken om (nat) zwemgerief te transporteren.

Het volgende schooljaar startte dochterlief ook in het eerste leerjaar. Er werd op haar verzoek een turnzakje gemaakt met eekhoorntjes. Ze ging er van uit dat ze ook een leuke zwemzak zou krijgen. We hadden ondertussen al gemerkt dat de rugzak van Mattias een aantal gebreken had. Ik ondernam een nieuwe tekensessie en dat leverde een rugzak op waar ik echt trots op ben. Zo trots dat ik de instructies toen neerkrabbelde in een bestandje. Het is de bedoeling om die ook hier uit te schrijven ... maar dat is voor een volgende keer.