Carnaval deel 2: bolero

De prinsessenjurk heeft geen mouwen. Dus ik mocht er wel een vestje bij maken.

Gelukkig past ze nog in de Aura van deze zomer, dus het hoofdstukje patroontekenen konden we overslaan.

De goede voornemens indachtig, zochten we stof in de voorraad. 2 stoffen kwamen in aanmerking: dunne gouden glittertricot en een restje witte nicky velours. De keuze was hardverscheurend: glitter of warmte? Ik dacht een compromis te vinden in een gevoerde versie.

Ik maakte 2 bolero's: een lekker warme in nicky velours en een dunne in de glittertricot. Ze pasten allebei. De volgende stap was om ze aan elkaar vast te maken. Het lukte nog ook!
Alleen ... het gevoerde resultaat was veel te krap. ramp oh ramp.
Heel het boeltje mocht terug losgetornd worden: yay!

Carnaval deel 1: prinsessenjurk

Dochterlief gaat er al enkele jaren van uit dat mama wel een nieuw kostuum in elkaar bokst voor carnaval. Maar dit jaar ging ze niet moeilijk doen. Geen kangoeroe-onesie of poezenpak. Het mocht "gewoon" een nieuw prinsessenkleed zijn. Ik had daar toch al lang stof voor in huis gehaald, niet?

Ze heeft gelijk. Die stof ligt hier al een jaar of 2. Ik kocht toen op een Stoffenspektakel materiaal voor 2 prinsessenoutfits: glanzende voeringstof, tule met bedrukking, compleet met een bloemenlint en zilvergalon voor de versiering.

Eén van jurken werd gemaakt voor dochterlief haar vorige verjaardag: zilvergalon of bloemenlint zag ze al niet meer zitten, maar de lichtblauwe jurk werd heel heel heel veel gedragen.

Prinsessencape voor de jarige : Gotta use them all nr. 1

Ken jij ook die drang?

die drang ... 

om een splinternieuw patroon te kopen?

Zo eentje waar je prachtige voorbeelden van ziet voorbijdrijven in blogland.

Om nog maar te zwijgen van de extra large versie van die drang bij het lanceren van een nieuw boek of tijdschrift ... en over stof gaan we het helemaal niet hebben ;-)

Ik vind het nu toch wel welletjes geweest. De stapel boeken en patronen waar ik nog nooit iets mee deed, begint echt belachelijk groot te worden. Dus is het tijd voor een nieuw initiatief: Ik gaan ze gewoon echt gebruiken! Bij deze lanceer ik een uitdaging voor mezelf.
Niemand houdt jullie tegen om mee te doen.
Met de Pickachu's en veelkleurige vriendjes die mijn kinderen zo leuk vinden, was de titel snel gekozen: 

Mijn eerste project voor de schop-onder-je-kont uitdaging:

Een cape uit één van de eerste boeken die ik kocht: de cape uit Stof-voor-Durf-Het-Zelvers. 

Ik had het mijn prinsesje al lang beloofd. Voor haar verjaardag haalde ik de glitterstofjes boven. 

Een donkerblauwe cape voor bij haar lichtblauw Ileana-jurkje (Dat was haar verjaardagsjurk van vorig jaar ... ja, zo lang duurde het dus). 

De donkerblauwe velours de panne kochten we een eeuwigheid geleden. In de "blinkende bak" lag nog iets wat als voering kon dienen. Een glimmend stofje met geborduurde bloemetjes.

Tussen donkerblauwe en grijze deel mocht er wel een streepje wit. Het werd een allegaartje van linten en paspels uit de voorraad: pomponnetjes, boogjes en een paspel.

Alles wat een (niet meer zo) kleine meid graag ziet dus.


Er is maar een kleine kink in de kabel op haar verjaardagsfeestje:
ze draagt hem het liefst binnenstebuiten ;-)

Als je wil meedoen aan de uitdaging, mag je het logo gewoon van deze pagina kopiëren.
Laat vooral een reactie achter, zodat ik jullie maaksels ook kan bewonderen.

carnaval part 2: grote broer

Zoonlief zag een draak wel zitten dit jaar. Nadat hij mijn gezicht zag, voegde hij er snel aan toe: maar dat moet niet te moeilijk zijn hoor mama. Gewoon een broek en een trui, geen echte bewegende vleugels. ok dat zagen we al meer zitten.

Het Mudkip-pak van vorig jaar werd er even bijgehaald om de maat in te schatten. Hij wilde ook dezelfde leuke stof: joggingstof die we scoorden bij Stoffen Van Leuven.

De carnavalbroek van mijn zoon is een patroon dat ik overtekende van een pyjama. Het wordt jaarlijks verlengd, want mijn zoon heeft 0 gram vet in zijn achterste.

Voor de trui was het patroon in een grotere maat nodig. Zijn schouders zijn namelijk wel wat breder geworden. Het werd de grootste maat (134-140) van de kaptrui uit SVDHZ1. Tegen volgend jaar moet ik dus een nieuw standaardpatroon zoeken. Suggesties zijn welkom ;-)
De kap werd een beetje aangepast: een beetje extra aan de voorkant zodat het voorhoofd er ook in verdwijnt. Dat stukje extra? Dat betekent hier dus een blad tegen het hoofd van zoonlief en wat krabbelen tot waar het moet komen. Heel wetenschappelijk!
Om de kap wat meer te laten aansluiten kwam er ook een tunnel met elastiek bij.

Ik vond de ogen een beetje braaf voor een draak en suggereerde iets reptielachtiger. Zoonlief wou er niet van weten: hij was een lieve babydraak en de ogen moesten zo ...
Als er een hoofd in de kap zit, komt ze net tot over het voorhoofd.

Voor de zak aan de voorkant ging ik ten rade bij Cathy op het naaicafé. Zij maakte sweaters (uit Zelfgemaakte Kleertjes3) voor haar dochters en in de beschrijving stond net wat zoonlief beschreven had. Een stappenplannetje is altijd handig nietwaar, zelfs als je het patroon niet overneemt. Dus er werd snel een fotootje gemaakt van de assemblagestapjes en ik kon thuis gaan tekenen. De zak werd goedgekeurd. 

De rest van de decoratie: vleugeltjes op de rug.

Mijn draakje tekende een voorbeeldje een ik voerde het uit.

Het zigzaggen is niet overal even goed gelukt, maar het geheel valt mee.

Zoonlief was een klein beetje jaloers op de wanten van het kangoeroepak en wilde een paar groene drakenwanten. Er was nog net genoeg stof over :-)

Hier zijn ze klaar voor carnaval !

een kleine meisjeskangoeroe

Het is bijna carnaval: het valt hier in Aalst gewoon niet te negeren.

De kleinste hier in huis vindt verkleden geweldig, dus ze moet meestal niet lang nadenken over wat ik "mag" maken. Dit jaar vond ze haar pak in de bib. Mijn oog viel op het Knippie verkleedklerenboek. Dochterlief nam het boekje snel uit mijn handen en had na 3 seconden haar kostuum gekozen: een kangoeroe!

We gingen een superzacht velletje (welnessfleece) kopen bij Van Leuven en konden beginnen.

Ik nam mijn boeltje mee naar het naaicafé. In een eerste sessie werd de binnenkant in elkaar gezet en ik werkte thuis aan de buitenkant (pluisjes overal). So far, so good.

Het hele boeltje moest dan ALLEEN NOG aan elkaar gehangen worden en van een sluiting voorzien worden.

En als je denkt "alleen nog" dan weet je eigenlijk al dat het fout gaat lopen. Het pak sluit met een lange reep velcro. Ik stikte het spul erin en vond dat het goed meeviel. Tot ik het "aan" zag. Het trok echt op niks. Ik zag het even niet meer zitten. 

Een paar dagen later nam ik het boeltje nog eens onder handen. Het lostornen van een overlocksteek in fleece= onbegonnen werk. De schaar ging erin. Gelukkig zat de grootste maat in het boekje nog ruim. Die kleine centimeter ging het echt niet maken.

Tweede poging: stikkerdestik, omkeren en AAARGH : het plakspul hing ondersteboven! Weer lospeuteren Met velcro erbij ging de overlocksteek (oh ja ik had echt niks bijgeleerd) na lang prutsen wel los. Bij de derde poging controleerde ik 5 keer of de velcro nu wel goed zat voor ik stikte. Et voila: het zag er veel beter uit :-)

Op de foto ziet u ook haar favoriete deel van het pak: een buidel om haar babies in te steken. Het zijn eekhoorns met een te kleine staart, maar dat kan ons even niks schelen ...

De grootste frustratie moest echter nog komen: de voering vastzetten aan de buitenkant. 

Instructie in het boek: 

"Trek de linkermouwen door de opening van het voeringachterpand naar de goede kant en stik onderrand beleg en voeringmouw op elkaar." 

Keiduidelijke uitleg als je dat al eens eerder zien doen hebt. Dat was bij mij dus niet het geval.

Ik dacht dat is zoals bij een broek: pijpen in elkaar, stikken en klaar. Waarom ik dat dacht? 

Geen idee, ik heb een raar brein. 

Ik stikte vrolijk voering en buitenstof van been 1 aan elkaar en dan deed ik hetzelfde met been 2 met de beruchte overlocksteek. (ezels en stenen ...) Ik probeerde het pak naar de goede kant te draaien. En dat ging dus niet meer. Ik had een siamese kangoeroe gecreëerd. De overlocksteek won het van het tornmesje en de schaar ging er weer in. Gelukkig was het pak wat te lang ;-)

Ik durfde het niet aan om alleen een tweede poging te wagen en bewaarde mijn prangende vraag voor Mia. Mia is "ons mama" in het naaicafe. Ze stikte jarenlang carnavalpakken in elkaar dus ze zou mij wel kunnen helpen. Zoals verwacht is het heel simpel als je het iemand anders ziet doen. 

Omdat ik het toch weer ga vergeten, gebruik ik de blog even als extern geheugen:

Je legt het pak voor je alsof het af is (met de goede kant aan de buitenkant dus). Extra goed controleren of de voering in de armen en benen niet gedraaid zit. Je steekt je hand door het keergat op de rug en zoekt naar de mouw. Je wriemelt helemaal naar het einde van de mouw en pakt de binnenkant en de buitenkant samen vast. Dan trek je dat door het keergat naar buiten. Je speldt alles mooi aan elkaar vast zoals op de foto. De benen moeten dus echt niet in elkaar zitten! Gewoon rond stikken en je bent klaar. Dat was dus echt simpel: weer iets bijgeleerd.

Bij de laatste pasbeurt bleek dochterlief toch nog wat te veel plaats te hebben. Het kruis hing daardoor wat laag. Dat is 10 cm speling om te groeien (always look on the bright side).
Het euvel werd opgelost met 2 veiligheidsspelden die haar een "buidellift" gaven.

Nu is onze kangoeroe klaar om naar carnaval te springen.