Ready for Summer? Zomerse shortjes

Ik vond Bella Sunshine Designs leuk vanaf het eerste patroon dat ik maakte (Sahara). Maar sinds ik voor hen mag testen, is de liefde alleen gegroeid. Als ik dus een oproep zie om nieuwe stukken te naaien voor een promotie, probeer ik dat in mijn schema te plaatsen. Met een fulltime job lukt dat niet dikwijls, maar de oproep voor Tess Tulip Shorts was perfect getimed in een verlengd weekend. 

edit: de kortingsactie is afgelopen.
Lees verder of scroll naar het einde om de details en code te pakken te krijgen ;-)

Ik had nog nooit een short gemaakt. Mijn dochter vindt namelijk alles wat lijkt op een broek niet leuk. Broeken zijn voor jongens en zij heeft veel liever jurkjes. Je kan het haar niet kwalijk nemen: jurkjes zijn zoooo leuk!
Ik dacht dus dat ze neen zou zeggen op de shorts, maar kijk eens aan: ze gaf me toelating om mee te testen.

Spring. Spring! Spriiiiiing!!!!

Ze vroeg het al heel lang en ze krijgt het nu eindelijk: haar "blote schouders"-topje.

Ik zag ze vorig jaar veel over het scherm huppelen, die Valeriekes, maar ik kwam er niet toe om er effectief eentje te maken. En dat was dus een grote vergissing, want het zit echt zo in elkaar!

Ik volgde de gratis (jaja, dat leest u goed) handleiding van SewLiSi om het patroon te tekenen. Dat gaat heel vlot. Er zijn immers maar 2 patroondelen. Voor- en rugpand zijn identiek en verder heb je enkel een grote rimpelstrook nodig. Een paar maten nemen, een paar rechte lijnen en je kan gaan knippen. And the best part: het kan ook voor dames! Daarvoor gebruik je de instructies helemaal op het einde van de handleiding.

Let's Stik Belgique!

Toen Marjolein haar plan voor een Belgische maand lanceerde was ik enthousiast. 

Belgisch talent in de kijker zetten: superidee!

Ik wist welk patroon ik zou gaan maken voor de bijhorende uitdaging van Let's Sti(c)k Together.

De stof lag ook al klaar (van vorig jaar). 

De Jaanu van Straightgrain zou hier eindelijk het licht zien!

Dat is ineens ook een vinkje op de G.U.T.A.-lijst.

Juliette - bandwerk

Ik stikte de afgelopen maanden een hele stapel Juliettes. Dat waanzinnig idee kwam niet uit mijn eigen koker, maar gaandeweg begon ik het wel lollig te vinden.

Ik maakte een tasje voor een collega en kreeg de vraag of ik dan ook een paar tasjes kon maken voor de EHBO? Hmm ... Ik wou het wel eens proberen als het niet dringend was. Soms kan je beter gewoon neen zeggen, maar als je "ja" zegt, is het te laat om terug te krabbelen ...

Lucky Skirt

Marleen (Petrol and Mint) was in een vrijgevige bui en gaf een lapje prachtige stof weg.

Het universum was me goedgezind want mijn naam werd uit de reacties geloot. Vreugdedansje!

Pin it & Make it nr 5

Het Pin it & Make it project liep hier een beetje vertraging op. In april was ik terug op schema, maar daarna ging het fout in de planning. Het werd hier even heel druk en er was te weinig tijd om te naaien. Wat wel geproduceerd werd, is nog niet afgegeven (stay tuned ;-))

We beginnen terug met een klein projectje een An-tasje volgens het recept van Jace.

Het werd in blogland door iedereen de hemel in geprezen als ideale restjesverwerking.

Het staat dus ook al een tijdje op de "vage planning" om een voorraadje te produceren met stukken uit de restjesdoos. Het lijkt me wel leuk als cadeauverpakking.

En toen vroeg een collega of ik een tasje kon maken. De afmetingen kwamen overeen met die van het An-tasje, dus het was een  ideale gelegenheid om dat patroontje te testen.
Ik liet enkel projectjes zien waarvan ik nog stof over had  en voila: vissen!

Winterse meesjesLotta

Mijn mailtje voor de Compagnie M wedstrijd is verzonden. De concurrentie stuurde al verbluffende jurkjes, rokken, truien en broeken in. Ik verwacht dus niet om te winnen, maar ik vond dat ik het aan mezelf verplicht was om deel te nemen. Als er een categorie "Plain & Simple" is, durf ik dat nog net aan ;-)

Dochterlief heeft heel lang alles wat zakken had resoluut afgewezen, maar daar komt stilaan verandering in. Eindelijk kan ik dus de Compagnie M patronen kopen, waar ik al zo lang naar zat te staren. We kochten voor de wedstrijd de digitale Lotta dress en Ileana dress. De Ileana wil dochterlief graag met tule en glimmende voeringstof. Dat zag ik dus niet zitten als eerste poging. Geef mij maar een veilig katoentje. Die Ileana komt er nog wel, maar of ik haar verjaardag haal ... dat wordt krap.

 

De meesjes in de tuin zijn al een hele tijd de favoriete "huisdieren" van dochterlief. Ze sputterde dus totaal niet tegen toen de "Chickadees in the Snow" enkele maanden geleden op de toonbank terechtkwamen bij Stoffen Van Leuven. Ze had er immers al elke keer dromerig naar gekeken. Het kon niet snel genoeg winter worden. De keuze voor de hoofdstof was dus snel gemaakt. 

De contraststof, dat was andere koek. Ik deed een eerste poging op het stoffenspektakel: een mooi effen okertje verdween in mijn tas. Dat mag je letterlijk nemen. Toen ik wou beginnen met het knippen van de stof, kon ik het echt nergens vinden. Ik reed dus naar Van Leuven voor een tweede poging. Het werd een lichte beige stof die terugkwam in de meesjes. 

Geheel in mijn stijl heb ik de okerkleurige stof TOCH gevonden toen het kleedje al half in elkaar zat en het te laat was om nog te veranderen.

Ik had het in mijn hoofd helemaal klaar: het zou een mooie doorlopende print worden in de zakjes en aan de rits. Ik paste alles mooi op de stof, maar het was te laat om het op de draad te leggen en te beginnen knippen. De volgende avond knipte ik. Ik wist hoe alles er op kon, dus begon ik deel per deel uit te knippen. Oeps ... ik had het blijkbaar toch anders gelegd, want op het einde had ik geen millimeter speling meer om de achterpanden uit mijn stof te krijgen. Bye bye doorlopende print *snik*

  

Erger nog, voor de zakken had ik op de print gelet, maar mijn patroondeel achterstevoor gelegd. De print zou dus perfect doorlopen *aan de andere kant van de jurk*. tja eens het geknipt is, valt er nog weinig aan te doen.

 

Aan de zoom van de voering deed ik even zot met een siersteekje. Zo een klein geheimpje, dat vinden prinsesjes wel leuk.

Ik heb het kleedje volledig gevoerd. Stof met sneeuw: dat kan je immers moeilijk in de zomer dragen, nietwaar. Dochterlief heeft graag een beetje "poef " in haar rokjes, dus werd de naadwaarde naar beneden geplooid (totaal tegen de instructies in) en vastgestikt aan de voering. Het heeft wel iets, vind ik. Voor de rest heb ik braaf de uitgebreide instructies gevolgd.

Ik ben momenteel aan het interimmen bij Firelle, dus ik ging daar op zoek naar een matchend giletje. En het universum was me gunstig gezind: bij de outlet vond ik een prachtig rood gilet (Mayoral), zelfs met besjes in het breiwerk. De combinatie werd dadelijk door dochterlief goedgekeurd. Ze wou zelfs poseren (als er af en toe een gekke bek of pose tussen mocht).

mijn zotte mus in haar mezenjurk ;-)

Lotta = speelproof

De achterkant waar de door de rits onthoofde vogeltjes meestal onder haar haar zullen verdwijnen.

madeliefjes plukken = perfecte afleiding

Sewing along: Laney Hobo Bag (gratis patroon)

Cathy introduceerde me een tijdje geleden in een facebookgroep voor het naaien van tassen. Ik nam me voor om eens mee te naaien in de volgende "sew along". Et voila: een tasje voor het kleinste madammeke hier in huis. 

Het Laney Reversible Hobo-patroon van Swoon Patterns werd gekozen voor de Sew along. Hier vind je het originele patroon (onder free patterns). Wil je je gegevens liever niet invullen? Dan kan je directe downloadlink bij Pellon projects gebruiken. De instructies worden in de facebookgroep naar het Nederlands vertaald om het wat eenvoudiger te maken.

Voor de stof dook ik met dochterlief in de bak met "overschotjes". Als je met een hele meter stof naar huis gaat om een klokrok voor een 5-jarige te maken, dan zijn de overschotten wel eens groot ;-)

Op volledige grootte kreeg ik het tasje niet uit mijn restjes, dus printte ik het patroon op 80% voor mijn kleine meid.

Een hele berg "mooi he, mama"-stofjes werden uiteindelijk herleid tot 2 combinaties: telkens een centraal paneel met beestjes en een effen zijkant.

Het is geen vereiste van de sew along om allemaal op hetzelfde moment achter de naaimachine te kruipen, maar als er een naaicafé in de tijdspanne van de sewalong valt, kan je daar maar beter van profiteren, nietwaar? Samen puzzelen aan hetzelfde model is best gezellig.

Hier is mijn eerste paneel klaar en  kan je op de achtergrond al een sneak-preview van Cathy's tas zien. Het lijkt hier alsof ik ongelooflijk veel sneller naai dan mijn partner in crime, maar ik heb vals gespeeld. Ik knipte de patroondelen al in de namiddag.  Niet bepaald een gelijke start met Cathy die het patroon nog moest knippen en aan elkaar plakken.

Het model is omkeerbaar, dus het is moeilijk te zeggen of ik met een binnen- en of buitentas buitenwandelde na het naaicafé. We houden het dus op "de kikkerkant" zat in elkaar.
De tijd zal nog uitwijzen welke kant de favoriet van dochterlief wordt.

Ik werkte de volgende dagen verder. Eens een project van start gaat, ben ik nieuwsgierig naar het eindresultaat. Nu was ik vooral benieuwd naar het resultaat van de verstevigingen. Ondanks de suggestie van redelijk dunne G700, gebruikte ik voor de dunste stofjes een H640. Mijn dochter houdt wel van knuffelzachte tasjes. Maar of dat in orde ging komen aan de hengsels was nog de vraag.

Het was even spannend toen de kikkerkant en de vlinderkant aan elkaar genaaid werden. Dan zie je immers hoe nauwkeurig je geweest bent bij het al dan niet overeenkomen van de naden.
Je moet er je verstand wel bijhouden om de tassen goed in elkaar te steken en dan goed te spelden. Het belangrijkste is echter goed aanduiden welke stukken je wel mag stikken en welke niet. Het keren wordt namelijk onmogelijk als je de verkeerde openingen dicht stikt. Dat heb ik ondervonden toen ik een giletje voor mijn dochter maakte. *rilling*
Een tip: 2 speldjes naast elkaar betekent: STOP. Ik las dat ooit ergens online en het helpt echt.

Het keren werd een ware thriller. Toen ik de positie van het keergat overnam van het prentje in de handleiding, was ik een beetje vergeten dat ik dikkere versteviging en een kleiner patroon gebruikte. Een keergat van 8 cm: te klein. Stressssss. Eigenlijk moest ik het hele boeltje nog eens terugkeren om de naden in te knippen, maar ik durfde niet. Het heeft namelijk al eens serieus gekraakt toen ik de eerste keer de boel goed draaide. Resultaat: dikke naden en best wel een beetje schrik dat mijn machientje ging blokkeren op 6 stoflagen met verstevigingen.

De hengsels in elkaar naaien was een hele opgave. Deze stukken aan elkaar, deze uit de weg en dan omgekeerd. Maar het is gelukt! 

Weer een concentratiefase: alles naar binnenstrijken en vastzetten met duizend speldjes (zo voelde het toch). Topstitch naald steken, inrijgen met paars en groen (want een paarse lijn in felgroene stof, dat zou geen zicht zijn), stof eronder ... zucht. Kleuren omwisselen en weer inrijgen. Zo zie je dat het hier ook niet altijd vanaf de eerste keer lukt.
Omdat al die gebogen randjes niet ingeknipt werden, was het hier en daar wel wringen en opspannen om het mooi te kunnen stikken op dezelfde afstand. Mijn machine haperde niet één keer. Flinke meid!

Het tasje werd goedgekeurd door de dochter en prompt gedoopt tot het nieuwe draagbare huis van één van haar knuffels.

De Laney Hobo bag- sewalong loopt nog tot 11 oktober in de groep. 

Maar ook achteraf kan je bestanden en reacties nog raadplegen.

De gebruikte stoffen:

groen: Solids Apple Green, Free Spirit (Noeks)

kikkers: Frogs by Debi Hron,Timeless Treasures (Stoffen Van Leuven)

paars: keperkatoen (Stoffen Van Leuven)

vlindertjes: "geen flauw idee meer hoe ze heette" (Stoffen Van Leuven)

The road so far: op weg naar het Lentefeestkleed

Toen ik de eerste draagbare dingen begon te produceren, stak het idee voor de kop op. Ik wou heel graag het lentefeestkleedje van mijn dochter zelf maken. Maar er waren heel wat hindernissen: Ik had nog nooit een jurkje gemaakt en (nog belangrijker) ik wist niet wat mijn dochter daarvan vond. De eerste pogingen tot kleedje werden hier namelijk niet op gejuich onthaald. 

Maar het is gelukt!
Ik laat jullie hier zien wat er aan vooraf ging...

Mijn aller-allereerste pogingen zijn ongedocumenteerd gebleven. Ik probeerde (fan van Mme Zsazsa zijnde na het eerste geslaagde rokje) een jurk op basis van het zsazsazilet. Ik probeerde het kleinste maatje in een oefenstofje. Ik had geen flauw idee wat ik aan het doen was en zette de rits er in zoals ik bij een portemonneetje deed. Euhm en dan kan je niet meer verder.

Het ding is nooit afgewerkt en werd zelfs verknipt voor andere testjes.

De tweede poging was iets meer georganiseerd, maar liep eigenlijk ook op niks uit: Ik vond tussen de stofjes van mijn mama een patroon voor een kleedje dat op een lap stof gedrukt stond. Mijn moeder vertelde me dat ze het ooit ergens had bijgekregen maar dat ik er toen al te groot voor was.
Ik probeerde de Engelse uitleg te volgen en nam het zelfs mee naar de naailes om de hulp van de juf in te roepen bij het vertalen, maar er zat te veel in dat ik niet snapte. Had ik het toen maar niet geprobeerd. Nu zou het een prachtig retrojurkje worden, maar ik heb er toen spijtig genoeg te veel stukken afgeknipt en de rest in de vuilbak gekeild.

De eerste poging die iets draagbaars opleverde, was het A-lijnjurkje uit het Grote Singer Naaiboek. Ik gebruikte een Michael Miller stofje dat IK mooi vond (vergissing nr.1: stof zelf gekozen). Er zijn maar 4 patroondelen inclusief de 2 belegjes in dit A-lijntje, wat kan er mis gaan? 

Dochterlief kreeg zowaar een crisis tijdens een eerste poging tot passen. Ik had de schoudernaden in elkaar gezet en hing het kleedje zonder de zijnaden te sluiten over haar hoofd. Ze zei dat het op een schort leek en dat ze het nooit zou aandoen. Ik werkte het toch koppig verder af.

Het afgewerkte jurkje gaapte aan de voorkant (Dit probleem wordt in facebooknaaigroepen wel meer gemeld: als je het patroon wil gebruiken. Meet goed op voorhand) Het werd opgelost met een stolpplooitje. Wel spijtig dat er een flamingo voor onthoofd werd. 

Dochterlief weigerde echter halsstarrig om het te dragen. Vergissing nr.2 was niet kijken in de kleerkast van dochterlief: daar hangt geen enkel A-lijnjurkje in. Ze vindt dat namelijk niet mooi. Uiteindelijk heb ik het verkocht aan een kindje dat het wel mooi vond. Ik raakte enigszins -ahum- gedemotiveerd. Het heeft lang geduurd eer ik een volgende poging ondernam.

Ik heb de uitleg in Stof Voor Durf Het Zelvers wel 10 keer bestudeerd vóór ik aan de basisjurk durfde te beginnen. Ik dubbelcheckte de kleerkast van dochterlief: een eenvoudig bovenstukje met een rimpelrok eraan zou ze wel willen dragen.

Ik gebruikte muntgroene Harlequinstof (Michael Miller) die ik won in een give-away bij An van StraightGrain. Dan hadden we in elk geval geen zotte kosten gedaan als het weer mislukte.

Ik had ondertussen een blinde rits leren plaatsen in de naailes (belangrijk detail). De uitleg en vooral de foto's deden het deze keer WEL lukken, inclusief de blinde rits en doorlopende ruitjes. 

Voor het tweede exemplaar verkortte ik het bovenstuk met 2 cm en verlengde de rok voor een feestelijker resultaat.

Voor het prinsessengehalte werkte ik met glanzende satijnvoering en een gehaakt boordje aan de voering.  Ik kocht ze allebei op het stoffencircus in Wieze. De Night Fairies van Michael Miller deden de rest.

De "kerstfeestjurk" was af.
De glittersterren in de stof werd aangevuld met glitterbroekkousen en een glitterende zilveren gilet. Voor een 6-jarige meid bestaat er niet zoiets als "te veel glitter" ;-)






Rond Nieuwjaar werd SVDHZ2 toegevoegd aan mijn collectie naaiboeken. Ik maakte een Anna-Jo-Vienne als eerste poging. Maar een gewone ronde uitsnijding op de rug was natuurlijk te gemakkelijk. Ik probeerde een (te klein) hartje. Het lukte al bij al nog redelijk.
Het kleine hartje zorgt er echter voor dat het stuk van het kleedje dat open kan te beperkt blijft. Dochterlief past in het kleedje, maar het is niet evident om haar erin te krijgen. Over de rok ben ik niet echt tevreden. Ik nam het principe van de Vienne-rok, maar ik had niet genoeg stof voor plooitjes zo breed als in de handleiding. Ik maakte ze wat smaller.
Combineer dat met een rok die (op verzoek van de draagster) eigenlijk te lang is en het resultaat is bedenkelijk. Dochterlief draagt de jurk echter graag en ik had iets geproduceerd waaraan ik zelf dingen veranderd had. Dus noemen we het een "geslaagd" project.

Klaar voor de laatste test, want er waren niet veel dagen meer over.
De Vienne-rok werd vervangen door een feestelijk zwierend cirkelrokje. Het hartje zag er niet goed genoeg uit voor een lentefeestkleedje dus we maakten een jurk met een andere achterkant: Max. Ik voegde kapmouwtjes toe zoals Griet het uitlegde op haar blog.

Ik begon op het naaicafé aan het bovenstukje. Ik had het lumineuze idee om geen rits te steken. Ze zou er haar hoofd ook wel zo doorkrijgen, niet? Haar hoofd wel, maar de schouders niet (blunders om uit te leren nietwaar). Mijn goede vriend, het lostornmesje, werd bovengehaald en kwam toch een rits in. De mooie cirkel werd dan ook maar doorgesneden om de rits te laten doorlopen. De zoom werd afgewerkt met een glanzende biaislintje. Achteraf gezien had ik dat nog ergens anders ook moeten laten terugkomen, maar het was een testjurk ... een dikwijls gedragen testjurk.

De stof voor het echte kleed (Shimmering Reflection uit de Brambleberry Ridgereeks van Michael Miller) lag hier al een tijdje te blinken. Met al dat goud mag je dat wel letterlijk nemen.

Ik paste bijna hetzelfde recept toe als bij de testjurk. Ik maakte de halslijn 1 centimetertje dieper. De voering (een effen muntgroen katoentje) werd afgewerkt met een biaislintje om het geheel wat meer open te laten staan.

Om de jurk nog meer body te geven, fabriceerde ik zelfs een onderrok van tule volgens dit recept. Ik liet de biaslintjes aan ELKE laag weg omdat ik geen tijd en nog minder zin had om 12m biais vast te naaien. De onderrok staat daardoor niet zo ver open als ik gehoopt had, maar het had toch een beetje effect. (Op de foto aan het begin van het bericht heeft ze de onderrok nog niet aan.)

Op de grote dag liep ze in haar gouden jurk te stralen:
missie volbracht!

The road so far: tassen en kabassen

 

Toen ik mijn foto's bladerde, kwam ik eigenlijk best veel tassen en aanverwanten tegen. En dat terwijl ik mezelf echt niet als een tassenmadam beschouw. Ik heb bijvoorbeeld 1 deftige "sjakosj" in huis en 1 die eigenlijk versleten is maar ik toch nog dikwijls uithaal en THAT'S IT. (ok eigenlijk is er ook nog de clutch die Sheena voor mij maakte, maar dat is geen echte sjakosj)

Als je een flauwte voelt opkomen bij het lezen van de paragraaf: even diep in- en uitademen en bedenken dat jouw tassen niet magisch verdwenen zijn.

Het tasje hierboven is één van mijn lievelingsexemplaren. Alleen woont het hier niet meer, want het was een verjaardagscadeau voor een vriendinnetje van dochterlief. De constructie begon op de eerste editie van het naaicafé. Ik gebruikte Finch, het gratis patroon van Fynn (inderdaad: schrijfster van Mijn tas). Ik vond het resultaat zo geslaagd dat ik eigenlijk geen zin had om het af te geven.

Uiteraard was het geliefde Finchke niet mijn eerste poging tot tas. Het tasjes naaien begon tijdens de CVO-les: die je hier kan bekijken. 3 exemplaren in 1 jaar en ze worden nog gebruikt ook!

Van het lunchtasje werd thuis nog een grotere jongensversie gemaakt. Zoonlief voelde zich namelijk verwaarloosd. Hij begreep niet dat een broek mij meer afschrikt dan rokjes. De zak staat vol met auto's, maar dient meestal om zijn Beyblades mee te sleuren. Nu de Beybladegekte wat is overgewaaid en ligt de zak meer op zijn kamer dan hij eruit komt.

Ik ging ook aan de slag met het boek van Griet. Een zelfgemaakt cadeautje voor een verjaardagsfeestje: het leek wel leuk. Er rolden enkele exemplaren van de rugzak (a.k.a. project nummer 10 uit het boek) van onder de naaimachine, telkens in kleinere versie dan in het boek omdat ze eerder als cadeauverpakking bedoeld waren. Ik gebruikte de handleiding van Lies en Griet om de eerste keer in mijn leven paspel te hanteren.

Ik ging zelf even helemaal oldschool voor het maken van de sleutelhangers en naaide de vilten lettertjes "netjes" met festonsteekjes aan elkaar.

Ik wou leren om een rits te gebruiken en tegelijk niet te veel stof om zeep helpen. De oplossing: portemonneetjes uit restjes. Ik vond een handleiding in het het Grote Singer Naaiboek. Deze zelfgemaakte cadeauverpakking deed hier dikwijls dienst. De rits veranderde al eens van positie. Soms deed ik zelfs eens heel zot en probeerde vliesofix uit om letters te appliceren. Ik had nog niet van flockfolie gehoord (shame on me).

eerste pogingen

Maar mijn grootste prestatie tot nu toe: zelf getekende rugzakken.

Voor de zwemlessen in het eerste leerjaar gebruikte zoonlief een standaard jongenszwemzakje uit de winkel. Hij raakte verward in de touwtjes, de touwtjes lieten los ... Laten we het beleefd houden: het was geen goede aankoop. Erger kon het niet worden, dus ik probeerde zelf iets steviger te maken.

Ik zocht wat rond op het net en kwam op Dana's tutorial terecht van "the Hobo Sack". Die werd in mijn hoofd gecombineerd met de lunchtasjes. Ik paste de afmetingen aan en zag het mogelijk lukken. Dan moest ik er alleen nog riemen bij denken. Het klinkt nu snel, maar ik ben 2 dagen bezig geweest met het uitpuzzelen van het patroon. Ik gebruikte voor de buitenkant katoen (Timeless Treasures) met vlieseline en voor de binnenkant een waterafstotende stof voor regenjasjes. Het was immer de bedoeling om de rugzak te gebruiken om (nat) zwemgerief te transporteren.

Het volgende schooljaar startte dochterlief ook in het eerste leerjaar. Er werd op haar verzoek een turnzakje gemaakt met eekhoorntjes. Ze ging er van uit dat ze ook een leuke zwemzak zou krijgen. We hadden ondertussen al gemerkt dat de rugzak van Mattias een aantal gebreken had. Ik ondernam een nieuwe tekensessie en dat leverde een rugzak op waar ik echt trots op ben. Zo trots dat ik de instructies toen neerkrabbelde in een bestandje. Het is de bedoeling om die ook hier uit te schrijven ... maar dat is voor een volgende keer.

The road so far: rokjes (part 1)

Ik heb het bericht in 2 stukken verdeeld omdat het een beetje te lang begon te worden.

We schrijven november 2013. In de naailes legden we de laatste hand aan een linnenzak.
No offence to the bag, maar een linnenzak waar je een kapstok moet insteken ... Ik zag het nut niet direct. Dat zal voor nettere mensen dan ik zijn. Ik hou eerder van het type met een snoerkoord bovenaan.

Het grote voordeel: ik ontdekte naaiblogs op het internet toen ik op zoek ging naar een patroontje voor "kinderkleding". Mijn mama had haar bescheiden stofjesvoorraad meegegeven, dus ik had materiaal in huis. 

De eerste pogingen deed ik aan de hand van de blog van Mme Zsazsa. Ik vond er deze prachtige uitleg voor een cirkelrok. Niet iedereen is voor haar schrijfstijl te vinden, maar ik was direct fan. Ik zal een even warrige geest hebben zeker?

Ik haalde haar boek in de bib en ik heb het later ook zelf gekocht, gewoon omdat ik het tof boek vond. Met het knopje hieronder kan je eens piepen.

Patronen kan je niet zien, maar de schrijfstijl wordt duidelijk op pagina 5 met " de zeer uitgebreide naaicursus van ongeveer een kwartier".

cirkelrok
"iets uit ons moeder haar stoffenbak"
strijkapplicatie (Delhaize)

En hoe zagen mijn eerste pogingen er dan uit?

Van ver (of op foto) zien die er best ok uit.

Maar je ziet natuurlijk de zwalpende zoom en de afgrijselijk afgewerkte naden niet. Het eerste exemplaar werd in 2 delen geknipt en achteraf denk je dan: waarom heb ik dat juist gedaan? In een effen stof werkt een stofvouw immers perfect. De cirkel in 1 keer knippen zodat je geen zijnaden hebt, dat heet bij Mme Zsazsa "de tafekleedmethode".

Nota voor de beginnende naaisters: gebruik de tafelkleedmethode niet met beestjes, bloemetjes, auto's en andere dingen die een duidelijke bovenkant en onderkant hebben. De prentjes staan dan namelijk ondersteboven aan de achterkant.

Omdat dat effen stofje wel wat extra kleur kon gebruiken, heb ik er een bloemetje opgestreken.



In de tweede rok zitten een paar kleine plooitjes. Neen, dat was niet de bedoeling. Dat hoort bij de blunders. Ik heb de stof te hard uitgerokken bij het aanzetten van de tailleband. tip: als je de overschot dan een beetje symmetrisch in plooitjes legt, dan denken mensen dat dat de bedoeling is.
En weet je wat: die "fouten" zijn helemaal niet erg. Mijn dochter heeft er nooit iets op gezegd en was blij met haar zwierrok.

cirkelrok (hier nog met lusjes)
naamloze bloemetjesstof (Stoffen Van Leuven)

 
Bij het tweede exemplaar ging ik eens creatief zijn. Ik had het lumineuze idee om lusjes tussen de tailleband en de rok te steken ... Dan een fluo schoenveter erin,  sterretjes eraan en aan dochterlief tonen. Het leek me wel leuk voor het parelende, knutselende wezen dat ze toen was. NIET DUS. Bij deze een gedocumenteerde blunder. Ze heeft de rok nauwelijks willen aandoen tot die "rare dinges" er uit waren. De rok gaat nu lussenloos door het leven en ze draagt hem graag.


Na de cirkelrokken was het tijd voor wat anders.

Ik had dochterlief meegenomen naar Stoffen Van Leuven en ze koos behalve de roze bloemetjes ook een stofje met schattige kikkers.
Kikkers vallen ook in de categorie "dingen die je beter niet op hun kop zet". Dat tipje van hierboven ontdekte ik gelukkig voor ik ging knippen. Er werd in het boek van Mme Zsazsa gebladerd op zoek naar een ander model en we gingen voor een klokrokje. Ik had nog zwaar last van ritsvrees, dus het was weer met een elastiekje. Toch een kleine uitdaging: afgewerkt met biais. Zenuwslopend was die opdracht. Maar het is mooi gelukt, dank zij uitleg van deze en deze dame. Het rokje ging ondertussen met spijt in het hart naar de "te-klein-doos".

klokrok
Frogs (Timeless Treasures)

Ik wou daarna nog een stapje verder gaan en maakte een rokje met zakken.

milkmaidskirt
Clownfish (Timeless Treasures)

Ik liet dochterlief stof kiezen en *surprise* ze haalde er weer een Timeless Treasure uit. Ik koos er een lintje bij en we waren er klaar voor. Ik gebruikte de uitleg voor een "milkmaidskirt" van crafterhours.
De tutorial voor de zakken is heel duidelijk.
Ik heb wel iets serieus verkeerd gedaan bij het omzetten naar inches of met de naadwaarden (of allebei), want ik had ongelooflijk veel stof over toen ik de tailleband aan de rok wou zetten. Dus kwamen er niet alleen aan de voorkant een beetje rimpels, maar werden ze verdeeld over de hele rok. * problem solved*




Ik was klaar voor een nieuwe uitdaging:
een rits.

A-lijn (Allemaal Rokjes)
Forest Friends (Poppy)

Ik had al een rits gehanteerd: ik maakte een paar portemonneetjes om het principe van die ondingen te leren. Gewapend met Mme Zsazsa's A-lijnpatroon ging ik aan de slag. 2 patroondelen die ik herkende en dan iets bizar dat beleg heet en er blijkbaar ook nog ergens aan moest.
Mme Zsazsa zou het mij wel goed uitleggen. En als ik die uitleg nu lees, dan is daar ook niks mis mee.

Mijn dochter doet het rokje graag aan, maar eigenlijk ziet het er niet uit.  De detailfoto's zijn niet voor gevoelige kijkers.

Aan de buitenkant valt het best mee (gelukkig heb ik garen gebruikt dat niet te veel opvalt), daarom mag ze er ook mee op straat komen.

Op de foto van de afgrijselijke binnenkant is duidelijk te zien dat ik het concept beleg totaal nog niet begreep.
Ik had nochtans als een rits gebruikt, weet u nog?

Maar een rits sandwichen tussen voering en buitenstof en dan keren ... dat is iets heeeeel anders dan wat je in een rok moet doen ;-)

Bij de tweede rok met een rits lukte dat al beter.

to be continued ...