Stik Belgique goes bananas

Ik deed mijn duit al in het zakje met het gebruik van Belgische patronen. 
Een slaapkleedje, een tas, een pyjama, een jurk, een trui : 
oktober was een heel productieve maand!
De meeste waren goed voor mijn eigen G.U.T.A. - challenge: win - win ;-)

Stik Belgique loopt stilaan ten einde. Voor de grafische trui in "Chat Chocolat"-stof haal ik de deadline niet, maar die heeft u dan nog te goed in november.

Dit projectje is al meer dan een week af, maar ik kon het moeilijk bloggen voor de feestelijkheden.

Voor het slaapfeestje van dochterlief werden enkele attributen besteld. Ik liet dochterlief in augustus al bladeren in "de Knutselbossen" op zoek naar een cadeautje. Ik stemde half en half in met het idee om handpoppen te maken uit Knutselbos op Wereldreis. En toen september voorbijgevlogen was, werd dat ineens ook een dringend project. Gelukkig zijn Inge en Mamarina ook Belgen ;-)

We gingen mijn goede voornemens indachtig eerst in de voorraad kijken. We vonden warempel alle onderdelen die we nodig hadden: van restjes vilt  en DMC-garen van mijn oma tot nepbont (al had ik dat laatste liever niet teruggevonden). Er staat in het boek dat je best vlieseline aan de binnenkant van de stof strijkt. Ik snap de logica: geen versteviging en dan een gezichtje appliceren/borduren ... dat komt niet goed. Iets op nepbont strijken volgens mij echt geen optie, dus ik gebruikte een restje Stylevil om de voorkant te verstevigen. De voering werd een velours dat ook stevig genoeg is. Het zotte idee om de Stylevil overschot te gebruiken heeft als leuke bijwerking dat de popjes ook alleen kunnen staan.

We knipten de apen uit het nepbont en niesden ons een ongeluk. Topspul! Ik weet ook weer waarom ik niet graag met de hand naai. De gezichtjes van de aapjes waren een ware lijdensweg. Het berenvelleke dat dochterlief koos voor de snuit is dus geen goed gerief om op te borduren.

En nu maar hopen dat de dames op het slaapfeestje de handpoppen leuk vinden. Dochterlief heeft ze  alvast eventjes uitgetest en goed bevonden. Ze vond het zeer spijtig dat er geen restjes (en tijd) genoeg waren voor nog een exemplaar. Maar een pinguïn is ook goed hoor ... we weten wat doen ;-)

Wil je op de hoogte wil blijven van mijn projectjes en blogposts, dan kan je mij volgen via instagram of bloglovin. Gebruik je die apps niet? Mijn facebookpagina is altijd bereid om jullie op de hoogte te houden.

Birthday-bird

Dit weekend waren we uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van een heel speciale meid: mijn nichtje. Ongeveer een jaar geleden viel haar geboortekaartje hier in de brievenbus. De tijd vliegt!

Ik heb het geboortekaartje van haar grote broer gebruikt als inspiratie voor een knuffel, dus moest ik niet lang nadenken over een cadeau. Op haar kaartje stond een schattig vogeltje. *slik* Dat teken je niet uit de losse pols. Gelukkig staat "Vera Vogel" in het Knutselbos op Wereldreis: een basis om van te vertrekken. 

Knuffelige ijsbeer

Er belandde enige tijd geleden een geboortekaartje in onze brievenbus.

Een kaartje met mooie ruitjes ...

Net dezelfde ruitjes als de Harlequinstof waaruit ik het eerste kleedje voor mijn dochter maakte. 

Van die stof had ik nu toevallig nog enkele stukjes van over. Na een duik in de restjes kwam er ook nog een flink stuk witte badstof tevoorschijn. Dat bleef over van een ander babyproject. 

Ik had zin om een beertje te maken, maar ik maakte me wat zorgen over de oogjes. Bij het beertje dat ik deze zomer met dochterlief maakte, kozen we voor kleine knoopjes. Maar baby's steken alles in hun mondje nietwaar? Je wil uiteraard niet dat een baby stikt in jouw cadeau. Vilten oogjes zijn dan weer geen vrienden van de wasmachine. *zucht*

Ik ging mijn licht opsteken bij een specialiste: in Het naaikorfje. Rita gaf raad over oogjes voor een "baby-veilige" beer en ik ging naar huis met veiligheidsoogjes. Het is niet eenvoudig om de witte dingetjes over het staafje te krijgen, maar eens het erover zit, valt het niet meer los te krijgen. En dat was de bedoeling ;-)

Voor het patroon greep ik terug naar Billie en Indy uit het Knutselbos. 

De restjes ruiten vormden de contrastdelen en de ledematen. Het lichaam maakte ik van badstof. Omdat ik vilt wilde vermijden, werd de neus met de machine gezigzagd en het snoetje met de hand genaaid. Alle onderdelen zijn dus bestand tegen 60°, wat wel eens van pas kan komen bij babygerief.

Ik zag ze af en toe passeren op webshops, maar wou ze nooit apart bestellen. Verzendingskosten die hoger zijn dan de kost van 1 item ... Ik zocht en vond ze dichter bij huis op de markt: een zacht rammelend balletje en een "pieper". Het rammelaartje stopte ik in de buik en de "pieper" kwam in één van de pootjes terecht. Bij het bevestigen van de pootjes ging ik ergens in de fout, want de symmetrie is ver te zoeken. Als de beer zit, valt het niet zo op. Maar hij zal nooit een flinke stapper worden. De man des huizes doopte hem dan ook dadelijk Mankepootje. Het pootje lostornen was geen optie. Geloof me, ik heb het geprobeerd.  Als je de draad niet kan zien tussen de badstof omdat je net de "juiste" kleur gebruikte, heb je meer kans om de stof te beschadigen dan om de naad los te krijgen. 

Dochterlief past al een tijdje niet meer in die eerste jurk.  De kleine meid krijgt er dus dadelijk de grote jurk bij. Hopelijk vindt haar mama de ruitjes nog even mooi binnen 6 jaar. Of denkt ze dan met een glimlach terug aan  haar klein prutske dat zo snel groot geworden is.

Baby en grote broer bezoek

Enkele weken geleden was het tijd voor babybezoek en bijhorende schattige naaisels.

Ik kreeg er immers een nichtje bij: Amber. 

Toen ik haar naam hoorde begon dit door mijn hoofd te spoken:

Er lag hier nog een restje van het Bambiblauw zebrapaneel. Hoe toevallig: een restje stof met amberkleurige driehoekjes. Dat kreeg dadelijk een bestemming. Voor een babylegging waren de stukjes te klein, maar een mutsje kon er nog net uit. 

 

Het trio van babymutsjes van Zaaberry was hier al lang gepind, maar nog nooit gemaakt bij gebrek aan babies. Tijd voor "pin it and make it"-actie! De tutorial is heel gedetailleerd en het mutsje zat dan ook snel in elkaar. Het zag er goed uit.

Toen ik de baby te zien kreeg was wel duidelijk dat ik vergeten ben hoe klein die ukkies in het begin zijn. Het zal nog een klein jaar duren eer haar hoofdje de maat van de muts bereikt heeft, maar dat weten we dan ook weer voor volgende exemplaren ;-)

Het babydekentje lag al tijdje klaar. Het werd samen met het dekentje voor het vorige babybezoek gemaakt: een schattig paneel en een streelzachte fleece achterkant. Bij het maken van het dekentje had ik duidelijk nog geen vermoeden wat haar naam zou zijn en ging ik voor genderneutraal groen.

De grote broer werd niet vergeten. Hij verhuisde een tijdje geleden van zijn babykamer naar een stoere dino-kamer. Ik plande eerst een kussentje uit een dinostofje, maar veranderde van gedacht. Een anderhalfjarige jongen wordt niet direct wild van een kussentje.
Het tweede Knutselbosboek bracht de oplossing: 

Waarom zou je een kussen met dinostof maken als je ook een dino kan maken? 

Het drakenpatroon (zonder vleugels) uit Knutselbos op wereldreis is ideaal. Ik gebruikte een deel van de fleece die overbleef van het babydekentje en maakte een knuffelzachte dinosaurus.

Hij staat hier in een bloemenweide (Little Vixen) omdat het fleece velletje zich niet gemakkelijk liet fotograferen. Met de donkere achtergrond was mijn fototoestel iets minder geneigd om verblindend te flitsen en moest ik enkel nog de pose zoeken waarin de zon het minst effect had. De dino verdween na de fotoshoot in cadeaupapier en werd aan de grote broer afgegeven.

Eén ding weten we nu wel zeker: van een dinoknuffel wordt deze anderhalfjarige wel wild ;-)

Shark? SHARK!

Hoort u ze ook bij het lezen van de titel? Die dreigende strijkers?


Gelukkig gaat het hier over het vriendelijke soort:

Zoonlief werd deze week 10 (!!!) en mocht voor zijn verjaardag een projectje uit de ellenlange to sew list pikken dat prioriteit kreeg. Hij koos tot mijn grote verbazing niet voor de Minecraft T-shirts. Hij had zijn oog laten vallen op een knuffel. Een kersverse tiener in huis ... dat betekent dat het wel eens mijn laatste kans zou kunnen zijn om een knuffel te naaien ...

Hij bladerde door het boek waaruit ik ook de dino voor zijn neefje haalde: Knutselbos op wereldreis van Inge Snuffel en Mamarina.

Eerst wilde hij een babydino/draak, maar toen keek hij verder en vond Hugo Haai en zijn maatjes. We doken in de stofjeskast en vonden de effen katoentjes om mee te werken: blauw (Bambiblauw) en grijs (Noeks).

Ik stopte zoonlief in bed, viste een paar stukjes vilt uit de voorraad snippers en ik was klaar om er aan te beginnen ... op de vooravond van zijn verjaardag.

Patroon overnemen, stof knippen: het liep van een leien dakje. Het is altijd handig als schrijfsters op het patroonblad zelf vermelden dat je geen naadwaarde meer hoeft toe te voegen. Ze zijn dan ook nog eens zo vriendelijk om alle stukken voor 1 knuffel samen te zetten en er een lijn rond te trekken: een echte verademing!

Ik begon ijverig de oogjes op het lijfdeel te stikken. Het was mooier geweest als ik het met de hand had gedaan en met een andere kleur draad, maar we hadden een deadline. Om half elf had ik één helft van de haai klaar, met alle nodige vinnen. Ik begon aan de tweede helft en het liep als een trein: oogjes, vin, buik, lijf, ... klaar.

Nu alleen nog aan elkaar stikken , keren en vullen

En dan

om elf uur ...

"%@##!!!!!!!" (censuur)

moed --> schoenen

Ik was er dus in geslaagd om ergens (tussen het gespiegeld uitknippen en het in elkaar zetten van deel 2) de stof om te draaien. Het pleit voor de kwaliteit van het katoen dat ik het verschil tussen de rechtse en de averechtse kant niet zag, niet? Ik panikeerde lichtjes toen ik op de klok keek. Het oogje lostornen was geen optie, dus er zat niks anders op dan nieuwe delen te knippen, opnieuw oogje vastnaaien, vinnetje opvullen ... 

Geen onoverkomelijke taken, ware het niet dat de wijzer van de klok over middernacht schoof en ik eigenlijk wel moest werken de volgende ochtend.

De haai zag het levenslicht na middernacht, dus hij verjaart op dezelfde dag als zoonlief!

Zoonlief kreeg voor zijn verjaardag "anderhalve haai", met de belofte dat ik ook een tweede helft voor de halve haai zou knippen, kreeg hij toch zijn cadeau. Hij glunderde bij het vooruitzicht van een dubbel cadeau.

Hugo heeft hier in huis dus een maatje, net zoals in het boek.

Vandaag stuurde ik de kinderen met het fototoestel de tuin in voor een fotoshoot van de 2 haaien. Als ze zelf niet op de foto moeten, zien ze dat veel meer zitten. U krijgt dus enkele foto's van haaien die niet echt in hun gewone doen zijn ... enjoy ;-)

Uilen en de avonturen van de Uilskuikens

 

Vandaag werd onze Uilenfamilie uitgebreid met een nieuw uilskuikentje. De Uilen hier in huis zijn allemaal "kinderen" van Mamarina en Inge Snuffel. Hun boek zorgde immers voor het patroontje waaruit ze allemaal geboren werden.

De eerste telg werd gemaakt voor mijn neefje. Op zijn geboortekaartje prijkt immers een superschattige uil. Ik besloot een poging te wagen om hem na te maken. De typische buik, ledematen en oogjes van de Uiltjes in het boek werden vervangen door een versie die beter leek op de uil van het geboortekaartje.

Ik vond de nodige stofjes bij Noeks.

De juiste Solids bij de Stem Stripes werden vakkundig voor mij geselecteerd.

Dochterlief was triest toen Neefje op de babyborrel verhuisde naar het huis van mijn zus. Er moest voor vervanging gezorgd worden. Ze vond Neefje nogal groot en wou liever een kleiner exemplaar in meisjeskleuren. Ons eerste Uilskuiken was geboren.

Toen dochterlief dit jaar in de uiltjesklas terechtkwam, nam ze Uilskuiken mee. De juf liet weten dat een klasexemplaar welkom zou zijn.

Dochterlief ging dadelijk aan de slag en koos ijverig stofjes uit. In september *ahum*.

Ze ging voor enkele exemplaren uit de collectie van Poppy:
Smoking Hot (het katoentje met bolletjes) en Petite Fleur (eerder velours).
De effen stofjes komen uit de restjesbak.
Na deadlinejurkje1 en 2 kwam het er uiteindelijk toch van om de uil in elkaar te zetten.
Net op tijd om als "traktatie" voor haar verjaardag te dienen.

Ik steel even de stijl van mANdarien (die hier oneindig veel beter in is dan ondergetekende) :

 Het avontuurtje van Uilskuiken nummer 2

Eerst was ie nog een beetje verlegen.

Hij keek eens goed rond en voelde zich steeds beter in "the spotlight".

"Kom jij hier dikwijls?"

"Yes, sir, I can Boogie"

Polonaise!

Changer!

Uitgefeest ... tot morgen ;-)

Mamarina en Inge Snuffel publiceerden ondertussen al een tweede boek: Het knutselbos op wereldreis met meer exotische beestjes. Ik heb het nog niet in mijn collectie * hint hint *, maar na zo'n eerste kanjer ligt de lat heel hoog.