de beestige Pyjama #StikBelgique

Voor mijn eerste #stikbelgique bijdrage van de feestmaand dook ik even in de nog niet geblogde zomernaaisels. Ik maakte immers een triple stikbelgique: 2 Belgische patronen in een Belgisch stofje!

Zoonlief kwam eindelijk ook nog eens aan de beurt. Het probleem is niet dat de jongeman niet meer wil dat ik voor hem naai. Het is probleem is de immer langere verlanglijst van zijn zus. Er staan nog een paar truien op de planning, maar daar blijft het meestal bij. Hij wordt dus serieus verwaarloosd!

Maar als de nood hoog is, kan mama wel eens een "versnellingske hoger schieten". Hij zou deze zomer gaan logeren. In zijn minimalistische kleerkast was echter geen enkele pyjama te vinden waarbij hij geen blote buik laat zien. Ik moet het hem nageven: hij draagt zijn homemade kledij tot hij er ECHT niet meer in kan. Hij is maar een halve meter gegroeid sinds ik zijn eerste pyjama maakte en hij draagt hem nog altijd. Tricot rekt ;-)

Enfin, op naar het naaisel.

de dubbele stik Belgique

Met mijn laatste #StikBelgique van het jaar, ga ik voor een specialleke: 

zowel het patroon als als de stof zijn deze keer van Belgische makelij.

Dit  project stond al sinds oktober op mijn "to sew"-lijst. Die lijst is spijtig genoeg altijd langer dan de beschikbare tijd. We deden hier van "uitstellen tot de eerstvolgende vakantie" en zowaar: het is er van gekomen. Ik ging een dagje naaien bij een vriendin en het resultaat is een sweater die zoonlief na het passen dadelijk wou aanhouden.

Prinsessencape voor de jarige : Gotta use them all nr. 1

Ken jij ook die drang?

die drang ... 

om een splinternieuw patroon te kopen?

Zo eentje waar je prachtige voorbeelden van ziet voorbijdrijven in blogland.

Om nog maar te zwijgen van de extra large versie van die drang bij het lanceren van een nieuw boek of tijdschrift ... en over stof gaan we het helemaal niet hebben ;-)

Ik vind het nu toch wel welletjes geweest. De stapel boeken en patronen waar ik nog nooit iets mee deed, begint echt belachelijk groot te worden. Dus is het tijd voor een nieuw initiatief: Ik gaan ze gewoon echt gebruiken! Bij deze lanceer ik een uitdaging voor mezelf.
Niemand houdt jullie tegen om mee te doen.
Met de Pickachu's en veelkleurige vriendjes die mijn kinderen zo leuk vinden, was de titel snel gekozen: 

Mijn eerste project voor de schop-onder-je-kont uitdaging:

Een cape uit één van de eerste boeken die ik kocht: de cape uit Stof-voor-Durf-Het-Zelvers. 

Ik had het mijn prinsesje al lang beloofd. Voor haar verjaardag haalde ik de glitterstofjes boven. 

Een donkerblauwe cape voor bij haar lichtblauw Ileana-jurkje (Dat was haar verjaardagsjurk van vorig jaar ... ja, zo lang duurde het dus). 

De donkerblauwe velours de panne kochten we een eeuwigheid geleden. In de "blinkende bak" lag nog iets wat als voering kon dienen. Een glimmend stofje met geborduurde bloemetjes.

Tussen donkerblauwe en grijze deel mocht er wel een streepje wit. Het werd een allegaartje van linten en paspels uit de voorraad: pomponnetjes, boogjes en een paspel.

Alles wat een (niet meer zo) kleine meid graag ziet dus.


Er is maar een kleine kink in de kabel op haar verjaardagsfeestje:
ze draagt hem het liefst binnenstebuiten ;-)

Als je wil meedoen aan de uitdaging, mag je het logo gewoon van deze pagina kopiëren.
Laat vooral een reactie achter, zodat ik jullie maaksels ook kan bewonderen.

carnaval part 2: grote broer

Zoonlief zag een draak wel zitten dit jaar. Nadat hij mijn gezicht zag, voegde hij er snel aan toe: maar dat moet niet te moeilijk zijn hoor mama. Gewoon een broek en een trui, geen echte bewegende vleugels. ok dat zagen we al meer zitten.

Het Mudkip-pak van vorig jaar werd er even bijgehaald om de maat in te schatten. Hij wilde ook dezelfde leuke stof: joggingstof die we scoorden bij Stoffen Van Leuven.

De carnavalbroek van mijn zoon is een patroon dat ik overtekende van een pyjama. Het wordt jaarlijks verlengd, want mijn zoon heeft 0 gram vet in zijn achterste.

Voor de trui was het patroon in een grotere maat nodig. Zijn schouders zijn namelijk wel wat breder geworden. Het werd de grootste maat (134-140) van de kaptrui uit SVDHZ1. Tegen volgend jaar moet ik dus een nieuw standaardpatroon zoeken. Suggesties zijn welkom ;-)
De kap werd een beetje aangepast: een beetje extra aan de voorkant zodat het voorhoofd er ook in verdwijnt. Dat stukje extra? Dat betekent hier dus een blad tegen het hoofd van zoonlief en wat krabbelen tot waar het moet komen. Heel wetenschappelijk!
Om de kap wat meer te laten aansluiten kwam er ook een tunnel met elastiek bij.

Ik vond de ogen een beetje braaf voor een draak en suggereerde iets reptielachtiger. Zoonlief wou er niet van weten: hij was een lieve babydraak en de ogen moesten zo ...
Als er een hoofd in de kap zit, komt ze net tot over het voorhoofd.

Voor de zak aan de voorkant ging ik ten rade bij Cathy op het naaicafé. Zij maakte sweaters (uit Zelfgemaakte Kleertjes3) voor haar dochters en in de beschrijving stond net wat zoonlief beschreven had. Een stappenplannetje is altijd handig nietwaar, zelfs als je het patroon niet overneemt. Dus er werd snel een fotootje gemaakt van de assemblagestapjes en ik kon thuis gaan tekenen. De zak werd goedgekeurd. 

De rest van de decoratie: vleugeltjes op de rug.

Mijn draakje tekende een voorbeeldje een ik voerde het uit.

Het zigzaggen is niet overal even goed gelukt, maar het geheel valt mee.

Zoonlief was een klein beetje jaloers op de wanten van het kangoeroepak en wilde een paar groene drakenwanten. Er was nog net genoeg stof over :-)

Hier zijn ze klaar voor carnaval !

The road so far: carnaval

Nog minder dan een maand!
Carnaval komt eraan.
Ik realiseerde mij deze week dat ik niet veel tijd meer heb om de kostuums van de kinderen te maken. Het eerste jaar dat ik naaide deed ik een vertwijfelde poging en sindsdien is het "traditie".

Hier een overzichtje van mijn maaksels so far:

2014:

Een klein half jaar na mijn eerste steek, produceerde ik "carnavaloutfits". Mijn dochter had een duidelijk verzoek: Ze wou haar knuffel zijn. Haar toenmalige favoriet was Marie: het witte babykatje uit de Aristokatten. * slik* "Mama zal dat proberen".

Mijn eerste probeersel was een kaptrui uit Stof-voor-Durf-Het-Zelvers (ook bekend als SVDHZ1). Met de handleiding van Griet was dat zelfs voor een beginneling als ik superduidelijk.

Ik tekende oren en een kuifje en voegde ze toe aan het kap met de instructies die je her en der verspreid over het net vindt. Ik kan me niet meer herinneren welke ik uiteindelijk volgde. 

Het principe is simpel: teken het patroon van de kap, duid aan waar je het oor wil hebben en knip het patroon door op die lijn. Je voegt naadwaarde toe aan de geknipte lijn en het aangepast patroon is klaar. Je legt de 2 stukken van de kap met de goede kanten tegen elkaar, oor ertussen en stikken maar.

Dochterlief deed me een geweldig plezier bij de laatste pasbeurt. Ik wou kijken waar ik de mouwen zou omzomen en zij verklaarde dat het super was dat die tot halfweg haar handjes kwamen en dat ik ze niet meer korter hoefde te maken. De zoom voor de trui was ook niet nodig. De rare lengte van de trui ligt daaraan: de zoom is voorzien maar nooit omgezoomd.

Een haalbaar patroon voor een broek had ik niet in huis, dus tekende ik een passende pyjamabroek over. Ik bestudeerde de naden van die broek, legde mijn Singer Naaiboek ernaast en zocht uit in welke volgorde ik het ding in elkaar moest steken. Het lukte wonderwel. De staart stikte ik gewoon mee met de kruisnaad. Bovenaan zit een tunneltje met elastiek. De broekspijpen waren te lang dus daar mocht ik wel zomen, maar ik mocht het overtollige stuk zeker niet afknippen: " Voor als ik groei, mama" Het extra stuk komt op de foto aan één voetje piepen.

Zoonlief vond al dat schattig gedoe maar niks en wou een vleermuis zijn.
Alleen een cape is ok hoor, mama. Ik legde een groot papier op de grond, plaatste zoonlief erop met gespreide armen et voila: zou breed moest het worden. Ik foefelde met de kap van SVDHZ en eindigde met iets wat er enigszins als een vleermuiscape uitziet. De kap is door mijn gefoefel te ruim geworden.

De cape van zoonlief is maar één keer gedragen: verkleden is niet echt zijn ding. U ziet het enthousiasme van zijn gezicht druipen ;-). Marieke daarentegen ... ik kan het aantal kinderen dat op een speelafspraakje in het poezenpak door het huis kroop ondertussen niet meer bijhouden. Eigenlijk kunnen ze er niet meer in, maar ze doen hun uiterste best om hun hoofd door het gat te wurmen. Dat gat geeft trouwens ook geen millimeter mee, want ik had toen nog geen besef van rekkende steken. Het is een wonder dat er nog geen enkele naad geknapt is.

2015:

Vorig jaar vroeg dochterlief om haar kostuum te maken "zoals altijd". Hoe snel kan een traditie ontstaan ;-)

Ze had het vorig jaar vooral voor knuffelberen, dus het was niet echt een verrassing dat ze deze keer een berenpak wou. Ik ging langs bij Stoffen Van Leuven voor een portie "berenvel" en gebruikte het patroon van het jaar ervoor opnieuw. Soms is het praktisch als kinderen niet te veel groeien. 

De enige aanpassingen waren de vorm van de oortjes en het staartje. Dat staartje is hoogtechnologisch ontwikkeld: ik knipte een min of meer ronde vorm, propte er wat restjes in en begon het bovenop de trui te naaien. Het ziet er meer overdacht uit, niet? Er kwamen zelfs nog wanten bij. Het patroon daarvoor bekom je door uw spruit te vragen om haar hand op een papier te leggen. Je tekent daar losjes een lijn rond en klaar.

Het berenpak is ook een toppertje bij de bezoekende vriendjes.

Zoonlief vond dat hij het mij het jaar ervoor wat gemakkelijk gemaakt had dus deze keer kwam hij aandraven met een missie: "Ik wil Mudkip zijn". Excuse me? Hij ging dadelijk een Pokémonkaart halen. Dit zag ik niet direct zitten...

Ik ging uit van het winnend kaptruirecept, maar deze keer waren er veel aanpassingen nodig. Ik heb 2 avonden zitten puzzelen aan het patroon. De "kaakflappertjes", de kuif, een staart en een buik waar hij zijn handjes kon insteken. Maar het ergste: het witte inzetstuk. Ik kreeg het echt niet getekend. 

Ik heb het dan maar on the fly gemaakt. 

In de trui liet ik een grote halsopening. Daaraan maakte ik een grote rechthoekige lap vast. Ik liet zoonlief het ding aantrekken en spelde de te grote lap vast aan de kap. De overtollige stukken knipte ik eraf en ik stikte er velcro op. Voila: "ding" af. 

Zoonlief groeit als de spreekwoordelijke groente en er moest een nieuw broekpatroon komen. De tweede editie van SVDHZ heeft een broekpatroon level 1. Dat is supergemakkelijk! 2 patroondelen en een elastiek, meer heb je niet nodig.

De trui heeft hij niet veel gedragen: geen verkleder, remember. Maar de broek is wel een hele tijd zijn vaste thuisbroek geweest. 

En dit jaar?

de bestellingen zijn binnen: een kangoeroe en een draak. 

Als het dat maar is -ahum-.

wordt vervolgd  ;-)

The road so far: op weg naar het Lentefeestkleed

Toen ik de eerste draagbare dingen begon te produceren, stak het idee voor de kop op. Ik wou heel graag het lentefeestkleedje van mijn dochter zelf maken. Maar er waren heel wat hindernissen: Ik had nog nooit een jurkje gemaakt en (nog belangrijker) ik wist niet wat mijn dochter daarvan vond. De eerste pogingen tot kleedje werden hier namelijk niet op gejuich onthaald. 

Maar het is gelukt!
Ik laat jullie hier zien wat er aan vooraf ging...

Mijn aller-allereerste pogingen zijn ongedocumenteerd gebleven. Ik probeerde (fan van Mme Zsazsa zijnde na het eerste geslaagde rokje) een jurk op basis van het zsazsazilet. Ik probeerde het kleinste maatje in een oefenstofje. Ik had geen flauw idee wat ik aan het doen was en zette de rits er in zoals ik bij een portemonneetje deed. Euhm en dan kan je niet meer verder.

Het ding is nooit afgewerkt en werd zelfs verknipt voor andere testjes.

De tweede poging was iets meer georganiseerd, maar liep eigenlijk ook op niks uit: Ik vond tussen de stofjes van mijn mama een patroon voor een kleedje dat op een lap stof gedrukt stond. Mijn moeder vertelde me dat ze het ooit ergens had bijgekregen maar dat ik er toen al te groot voor was.
Ik probeerde de Engelse uitleg te volgen en nam het zelfs mee naar de naailes om de hulp van de juf in te roepen bij het vertalen, maar er zat te veel in dat ik niet snapte. Had ik het toen maar niet geprobeerd. Nu zou het een prachtig retrojurkje worden, maar ik heb er toen spijtig genoeg te veel stukken afgeknipt en de rest in de vuilbak gekeild.

De eerste poging die iets draagbaars opleverde, was het A-lijnjurkje uit het Grote Singer Naaiboek. Ik gebruikte een Michael Miller stofje dat IK mooi vond (vergissing nr.1: stof zelf gekozen). Er zijn maar 4 patroondelen inclusief de 2 belegjes in dit A-lijntje, wat kan er mis gaan? 

Dochterlief kreeg zowaar een crisis tijdens een eerste poging tot passen. Ik had de schoudernaden in elkaar gezet en hing het kleedje zonder de zijnaden te sluiten over haar hoofd. Ze zei dat het op een schort leek en dat ze het nooit zou aandoen. Ik werkte het toch koppig verder af.

Het afgewerkte jurkje gaapte aan de voorkant (Dit probleem wordt in facebooknaaigroepen wel meer gemeld: als je het patroon wil gebruiken. Meet goed op voorhand) Het werd opgelost met een stolpplooitje. Wel spijtig dat er een flamingo voor onthoofd werd. 

Dochterlief weigerde echter halsstarrig om het te dragen. Vergissing nr.2 was niet kijken in de kleerkast van dochterlief: daar hangt geen enkel A-lijnjurkje in. Ze vindt dat namelijk niet mooi. Uiteindelijk heb ik het verkocht aan een kindje dat het wel mooi vond. Ik raakte enigszins -ahum- gedemotiveerd. Het heeft lang geduurd eer ik een volgende poging ondernam.

Ik heb de uitleg in Stof Voor Durf Het Zelvers wel 10 keer bestudeerd vóór ik aan de basisjurk durfde te beginnen. Ik dubbelcheckte de kleerkast van dochterlief: een eenvoudig bovenstukje met een rimpelrok eraan zou ze wel willen dragen.

Ik gebruikte muntgroene Harlequinstof (Michael Miller) die ik won in een give-away bij An van StraightGrain. Dan hadden we in elk geval geen zotte kosten gedaan als het weer mislukte.

Ik had ondertussen een blinde rits leren plaatsen in de naailes (belangrijk detail). De uitleg en vooral de foto's deden het deze keer WEL lukken, inclusief de blinde rits en doorlopende ruitjes. 

Voor het tweede exemplaar verkortte ik het bovenstuk met 2 cm en verlengde de rok voor een feestelijker resultaat.

Voor het prinsessengehalte werkte ik met glanzende satijnvoering en een gehaakt boordje aan de voering.  Ik kocht ze allebei op het stoffencircus in Wieze. De Night Fairies van Michael Miller deden de rest.

De "kerstfeestjurk" was af.
De glittersterren in de stof werd aangevuld met glitterbroekkousen en een glitterende zilveren gilet. Voor een 6-jarige meid bestaat er niet zoiets als "te veel glitter" ;-)






Rond Nieuwjaar werd SVDHZ2 toegevoegd aan mijn collectie naaiboeken. Ik maakte een Anna-Jo-Vienne als eerste poging. Maar een gewone ronde uitsnijding op de rug was natuurlijk te gemakkelijk. Ik probeerde een (te klein) hartje. Het lukte al bij al nog redelijk.
Het kleine hartje zorgt er echter voor dat het stuk van het kleedje dat open kan te beperkt blijft. Dochterlief past in het kleedje, maar het is niet evident om haar erin te krijgen. Over de rok ben ik niet echt tevreden. Ik nam het principe van de Vienne-rok, maar ik had niet genoeg stof voor plooitjes zo breed als in de handleiding. Ik maakte ze wat smaller.
Combineer dat met een rok die (op verzoek van de draagster) eigenlijk te lang is en het resultaat is bedenkelijk. Dochterlief draagt de jurk echter graag en ik had iets geproduceerd waaraan ik zelf dingen veranderd had. Dus noemen we het een "geslaagd" project.

Klaar voor de laatste test, want er waren niet veel dagen meer over.
De Vienne-rok werd vervangen door een feestelijk zwierend cirkelrokje. Het hartje zag er niet goed genoeg uit voor een lentefeestkleedje dus we maakten een jurk met een andere achterkant: Max. Ik voegde kapmouwtjes toe zoals Griet het uitlegde op haar blog.

Ik begon op het naaicafé aan het bovenstukje. Ik had het lumineuze idee om geen rits te steken. Ze zou er haar hoofd ook wel zo doorkrijgen, niet? Haar hoofd wel, maar de schouders niet (blunders om uit te leren nietwaar). Mijn goede vriend, het lostornmesje, werd bovengehaald en kwam toch een rits in. De mooie cirkel werd dan ook maar doorgesneden om de rits te laten doorlopen. De zoom werd afgewerkt met een glanzende biaislintje. Achteraf gezien had ik dat nog ergens anders ook moeten laten terugkomen, maar het was een testjurk ... een dikwijls gedragen testjurk.

De stof voor het echte kleed (Shimmering Reflection uit de Brambleberry Ridgereeks van Michael Miller) lag hier al een tijdje te blinken. Met al dat goud mag je dat wel letterlijk nemen.

Ik paste bijna hetzelfde recept toe als bij de testjurk. Ik maakte de halslijn 1 centimetertje dieper. De voering (een effen muntgroen katoentje) werd afgewerkt met een biaislintje om het geheel wat meer open te laten staan.

Om de jurk nog meer body te geven, fabriceerde ik zelfs een onderrok van tule volgens dit recept. Ik liet de biaslintjes aan ELKE laag weg omdat ik geen tijd en nog minder zin had om 12m biais vast te naaien. De onderrok staat daardoor niet zo ver open als ik gehoopt had, maar het had toch een beetje effect. (Op de foto aan het begin van het bericht heeft ze de onderrok nog niet aan.)

Op de grote dag liep ze in haar gouden jurk te stralen:
missie volbracht!